Monday, January 16, 2017

ஆஞ்சிக்கும் அலகு! ( பயணப் பதிவு 2 )

பெருமாள்  தரிசனமும் ஆச்சு,   ப்ரஸாதம் என்ற பெயரில் ராச்சாப்பாடும் ஆச்சு. இனி முஸ்தாஃபாவுக்குப் போகலாமுன்னு கோவிலைவிட்டு வெளியில் வந்தால் கிச்சனர் சாலை சந்திப்பில் ஒரு பெரிய ஊர்வலம் ஜிலுஜிலுன்னு விளக்குகளுடன் நகருது.  ஊர்வலமா இருந்தாலும் சாலை விதிகளை மீறக்கூடாது என்ற மக்கள்.   போறவர்ற வண்டிகளுக்கு இடைஞ்சல் இல்லாம இடதுபக்க ஓரமா  வரிசை கலையாமல் போறாங்க. 'மாப் மென்ட்டாலிட்டி'ன்னு  சொல்லிக்கிட்டு அட்டகாசம் செய்யலை!





 சிகப்பு விளக்கு வந்தவுடன்  பாதி ஊர்வலம்  செராங்கூன் சாலை கடந்து அந்தாண்டை, மீதி இந்தாண்டை. என்ன ஏதுன்னு விசாரிச்சேன். மங்கி காட் பொறந்தநாள்!   ஓ மை காட்!!!  வீரதீர பராக்ரமன்!  இந்த வீரத்தைப் போற்றும் விதமா  முதுகுலே அலகு குத்திக்கிட்டு சாமி இருக்கும் தேரை (!) இழுத்துக்கிட்டுப் போறார் பக்தர்!





சீனர்களின்  பாரம்பரியக் கொண்டாட்டத்தில் இருக்கும் ஏகப்பட்ட பண்டிகைகளில் இதுவும் ஒன்னு! சீன ட்ராகன் ஊர்வலத்தில் போகுது!  லயன் டான்ஸ் எல்லாம்  அங்கங்கே  நின்னு ஆடிக்கிட்டு  ஏற்கெனவே போயிருச்சாம்.  அடடா....  மிஸ் பண்ணிட்டேனே....  நடந்துபோகும்  சிங்கங்களைப் பார்த்தேன்....
பழக்கூடைக் காவடிகளுடன் பெண்பக்தர்கள்! முட்டாய் எல்லாம் கொடுத்துக்கிட்டே போனாங்க.

சீன ஆஞ்சி, நினைத்தால் எழுபத்தியிரண்டு  வகைத் தோற்றம் எடுக்கக்கூடியவர்!  பலவான்!  மலையையே பெயர்த்து எடுத்துக்கிட்டுப் பறக்கும் ஆற்றல் உடையவர்!  ஒரே தாவு தாவினால் அம்பத்திநாலாயிரம் கிமீ  போயிருவார்! (நாஞ்சொல்லலை.... நமக்கும் சீனங்களுக்கும் ஏகப்பட்ட  ஒத்துமை இருக்குன்னு!)

ஊர்வலம் நம்மைக் கடந்தபின் கிளம்பலாமுன்னு பார்த்தால்.... எங்கே.... அதுபாட்டுக்கு 'அனுமார் வால்' போல  நீளமா வந்துக்கிட்டே இருக்கே....  பார்த்தவரை  போதுமுன்னு நம்மவர் அவசரப்படுத்தியதால்   முஸ்தாஃபா சென்ட்டர் நகைக்கடை பிரிவுக்குப் போனோம். மகள் கேட்ட மாதிரி ஒன்னும் சரியா அமையலை.  இந்தியாவில் தேடலாம். அங்கேயும் சரியாகலைன்னா... திரும்ப இதே வழியாத்தானே ஊர் திரும்பணும். அப்பப் பார்த்துக்கலாமுன்னு முடிவு.
ஃபேரர்பார்க் ஸ்டேஷனுக்கு வந்து ரயில் பிடிச்சு  ரெண்டு இடத்தில் மாறி ஏர்ப்போர்ட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தோம். மணி பனிரெண்டாகப்போகுது.  அம்பாஸிடர் லவுஞ்சுக்குப்போய் அறைச்சாவியை வாங்கிக்கிட்டுப் போய் அலார்ம் கால் சொல்லிட்டு படுத்தாச்சு. காலை ஆறுமணிக்கு எழுந்தால் போதும்.

இந்த பாடி க்ளாக் இருக்கே...  அது தன் வழக்கத்தை சட்னு மாத்திக்காது, பாருங்க. ராத்திரி மூணரைக்கு விழிப்பு வந்துருச்சு. எங்கூரு  ஏழரை அப்போ! வைஃபை இருக்கேன்னு கொஞ்ச நேரம் வலை மேயல். சின்னதா ஒரு குட்டித்தூக்கம்..... இப்படி நேரம் போக்கிட்டு ஆறுமணிக்கு  எழுந்து  குளிச்சு ரெடியாகி  ஏழு மணி ஆகுமுன் அறையைக் காலி செஞ்சுட்டு, சிங்கப்பூர் ஏர்லைன்ஸ் லவுஞ்சுக்குப் போனோம். கோபாலின் உபயத்தால் இதெல்லாம் எனக்கும் லபிக்குது :-)
காலை ப்ரேக்ஃபாஸ்ட்டா உப்புமா, வடை &  காஃபி கிடைச்சது. கொஞ்சநேரம்  கீழே போய் ட்யூட்டிஃப்ரீ கடைகளை வேடிக்கை பார்த்துட்டு எட்டு மணி  ஆகும்போது நம்ம கேட்டுக்குப் போயிட்டோம்.



கூட்டமான கூட்டம். மூணு வெவ்வேற ஃப்ளைட்டுக்கு  ஒரே கேட் வச்சுருக்காங்க. சரியா ஒன்பதுக்கு நம்ம  ஃப்ளைட் கிளம்புச்சு. ஸில்க் ஏர்!  முதல்முறையா இதுலே போறேன்.  காத்மாண்டு  போறோம். ஆமாம்.... நேப்பாளத்துலே என்ன ஆடுது?  இப்ப என்னத்துக்கு இங்கே?
ஒரு ஆறேழு வருஷமா, ஒவ்வொருமுறை இந்தியா போகும்போதும்,  இந்த 108 திவ்யதேசக்கோவில்களைத் தேடிப்போய் தரிசனம் பண்ணிக்கிட்டு வர்றோமில்லையா? போனோம் கும்பிட்டோமுன்னு இருக்காம நம்ம துளசிதளத்துலேயும் விலாவரியா கோவில் விஸிட்களை எழுதிக்கிட்டு இருக்கேன்னுதான் உங்களுக்குத் தெரியுமே!

நண்பர்களும் இன்னும் எத்தனை கோவில் பாக்கி? எத்தனை பார்த்தாச்சுன்னு அப்பப்பக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தாங்க. ஆரம்பத்துலே நம்ம பயணங்களில்  அதுவா அமையும் திவ்ய தேசங்கள்னு ஆரம்பிச்சது, அப்புறம்  காஞ்சிபுரம், சீர்காழி, கேரளான்னு பகுதி பகுதியாப் போய் அங்கிருக்கும் திவ்யதேசக் கோவில்கள் தரிசனமுன்னு மாறி இருந்தது.

நூத்தியெட்டுன்னு சொல்றோமே தவிர கடைசி ரெண்டு இந்த மண்ணுலகில் இல்லை. மேலோகத்தில்  இருக்கு. அங்கே நாம் போனபிறகுதான் அது நமக்குன்னு சொல்றாங்க. நாந்தான் இடும்பி ஆச்சே. எனக்கொரு தனி வழி இருக்குல்லையா?  எப்ப நூத்தியெட்டு தரிசிக்கலாமுன்னு வீட்டை விட்டு  அடியெடுத்து வைக்கிறோமோ... அப்பவே  நம்ம பெருமாள் அந்த கடைசி ரெண்டை, போனஸா முதல்லேயே கொடுத்துருவார், படியில் அளக்கும்போது லாபம்னு சொல்லி அளக்கறதைப்போல :-) அதனால் மண்ணுலகில் நாம் போகும்   நூத்துயெட்டு பட்டியலில் இருக்கும் முதல் கோவில் மூணாவதுன்னு என் கணக்கு:-)

ஒருநாள் இதுவரை என்னென்ன கோவில்களை தரிசனம் செஞ்சோம், என்னென்ன போகலைன்னு கணக்கு எடுத்தப்ப, இன்னும் ஒன்பது கோவில்கள் பாக்கின்னு  தெரியவந்தது.  அதுலே ஒரண்ணம் நேப்பாள நாட்டில் இருக்கும் முக்திநாத். பாக்கி எட்டு, என்னவோ பாகம் பிரிச்சாப்லெ வட இந்தியா நாலு, தென்னிந்தியா நாலுன்னு  இருக்கே!

ஒன்னு ரெண்டு   தென்னிந்தியக் கோவில்கள்  அந்த வழியில் போயும்கூட ஜஸ்ட் மிஸ்டு:-(    இன்னொன்னு... படியேறப் பயந்துக்கிட்டுத் தள்ளிப்போட்டுக்கிட்டே வர்றது....

வட இந்தியக்கோவில்களில் ஒன்னு ரெண்டு சீஸன் அனுசரிச்சுப் போக வேண்டியவை. முக்திநாத் கோவிலும்,  குளிர் பனி ஆரம்பிக்குமுன் போய் வரணும். போக்கு வரத்து வசதிகள் அவ்வளவாகப் போறாது.

நம்ம லதானந்த் ஸார் இருக்காரே... அவர் 108 திவ்யதரிசனங்களை முடிச்சு ஒரு புத்தகம் கூட வெளியிட்டு இருக்கார்.  பிருந்தாவனம் முதல் பிரயாகை வரை என்று பெயர். அனுபவப்பட்டவரிடம் கேட்டுக்கலாமேன்னு  அவருக்கு மடல் அனுப்பி விசாரிச்சேன்.  நாம் போக வேண்டிய கோவில்களுக்கான பகுதிகளை எடுத்து அனுப்பினார். படிக்கும்போது  ஐயோ... கொஞ்சம் கஷ்டப்படுவோம் போலிருக்கேன்னு தோணுச்சு.

இன்னும் கொஞ்சம் அவரிடம் விளக்கங்கள் எல்லாம் கேட்டுக்கிட்டேன்.  கூடுதலா சில நாட்களை இதுக்குன்னு ஒதுக்கி வச்சுக்குங்க. போனோம் வந்தோமுன்னு  இருக்கமுடியாது. போறதுக்கே நம்ம அதிர்ஷ்டத்தைப் பொறுத்து  ஒரு ரெண்டு நாளோ, இல்லை  நாலைஞ்சு நாளோ கூட ஆகலாமுன்னு சொல்லி இருந்தார்.

ரொம்பச்சரி. முக்திநாத் பயணம்  அந்தக் காலத்துலே இன்னும் ஆபத்தானதாத்தான் இருந்து இருக்கணும். அதனாலேயே போனாப் போனதுதான், முக்தி கிடைச்சுருமுன்னு  இப்படிப் பெயர் வச்சுட்டாங்க போல!  நம்ம திருமங்கை ஆழ்வார் போய், பெருமாளை தரிசனம் செஞ்சு , பாசுரங்கள் பாடி  மங்களாசாஸனம் செஞ்ச கோவில்களில்  இதுவும் ஒன்னு.  இப்படி ஆழ்வார்கள்  பாசுரங்கள் பாடி மங்களாசாஸனம் செய்த கோவில்கள்தான்  இந்த திவ்யதேசக் கோவில்கள் என்னும் பட்டியலில் இருக்கு.  இப்படியாப் பட்ட கோவில்களில்  இங்கே முக்திநாத் மட்டும் அவர் கிளம்பி வந்தும் கடைசியில் கோவில்வரைபோக முடியாமல், சாளக்ராமம் என்னும் இடத்தில் இருந்து பெருமாளை மனக்கண்ணால் தரிசனம் செஞ்சு  பாசுரங்கள் பாடி மங்களாசாஸனம் செய்ய வேண்டியதாப் போயிருக்கு! ப்ச்.... பாவம்...நம்ம திருமங்கை.

முக்தி முக்தின்றாங்களே.... ஒரேடியா  போயிட்டா....   என்ற நினைப்பும் வரத்தான் செஞ்சது.  போற இடம் கடல் மட்டத்தில் இருந்து உசரம் கூடுதல். காலநிலை வேற சரி இருக்காது. நமக்கோ ஆஸ்த்மா.....  அதுபாட்டுக்கு இழுத்துக்கிட்டுக் கிடந்தால்..... பாவம் நம்மவர் என்ன ஆவார்?

பயணத்திட்டங்கள் உருவாகி வரும்போதே மனசு பலகணக்குகளைப் போட்டுக்கிட்டு இருந்தது உண்மை.  முதலில் கொஞ்சம் விலை உயர்ந்த (!) நகை நட்டுகளை பயணத்துலே பயன்படுத்த வேணாம் என்ற ஞானம் பிறந்தது. அதுக்காக மூளியாப் போகவும் முடியாதுல்லையா?  சுமாரான, மகளுக்குப் பிற்காலத்துலே பயனில்லாதவைகளாப் பார்த்து ஒன்னு ரெண்டு எடுத்துப் போட்டுக்கிட்டேன்! மறக்காமல்  சங்கும் சக்கரமும் கைகளில்  ஆச்சு :-)

லாக்கர், உயில் விவரங்களை மகளுக்குச் சொல்லியாச்சு.  செடிகொடிகளை எப்படிப் பார்த்து என்னென்ன நாளுக்கு தண்ணீர் ஊத்தணும், ரஜ்ஜுவை எப்பப்பப்போய் பார்த்துட்டு வரணும் என்றெல்லாம் சொல்லிக்கிட்டே இருந்தேன்.

இங்கே போய்வர காலநிலை நமக்கு சாதகமா இருப்பது செப்டம்பர் அக்டோபர் மாதங்கள்னு சொல்லி இருந்தாங்க. அதிலும் தீபாவளிக்கு முன்னால் போய்வரணும். நாம் தனிப்பட்ட முறையில் போறோம்.  அதனால் டூரிஸ்ட்கள் கூட்டம் அதிகம் இல்லாத காலமாகவும் இருக்கணும் என்றெல்லாம் பார்த்துப் பார்த்துத்தான் பயணத்திட்டம் போட்டுக்கிட்டு இருந்தார் நம்மவர்.

2016 ஜனவரியில்தான் ஊருக்குப் போயிருந்தோம். இப்ப செப்டம்பரிலேயே போகணுமா.... பேசாம வர்ற செப்டம்பருக்குப் போனால் என்னன்னு ஒரு யோசனை.

 "வேணாம்.  இன்னும் வயசாகிரும்."

" ஒரு வருசத்துலேயா? "

' ஒரு வருசமுன்னா ஒரு வருசம். கொஞ்சம் கையும் காலும் நல்லா (!) இருக்கும்போதே போயிட்டு வரணும் ' என்றார். அதுவும் உண்மைதான். உடல்நிலை ஓரளவு நல்லா இருக்கும்போதே பயணம் செய்வதுதான் நல்லது.
இப்ப ரெண்டு மாசத்துப் பயணத்திட்டம். முதலில் நம்ம டாக்டரைப் பார்த்து,  வழக்கமா எடுத்துக்கும் மருந்து வகைகளை  மூணு மாச ஸ்டாக் எழுதி வாங்கிக்கிட்டோம். அப்பதான்,   உயரம் அதிகமாவும், பிராணவாயு கம்மியாகவும் இருக்கும் இடத்துக்குப் போறதால் ஆஸ்த்துமாகாரிக்கு எதாவது ஆகிட்டால் என்ன செய்யறதுன்னு  அதுக்கான  விசேஷ மருந்து எடுத்துக்கணுமான்னு கேட்டார் நம்மவர்.  'அது என்ன ஏதுன்னு விசாரிச்சுட்டுச் சொல்றேன்'னு  சொன்னாங்க டாக்டரம்மா.  நாட்டை விட்டுக் கிளம்பும் வரை  ஒன்னுமே சொல்லலைங்கறது வேற விஷயம்....  :-(

இங்கே நியூஸியில் டாக்டருங்க அப்படி சட்னு மருந்து எழுதிக் கொடுத்துறமாட்டாங்க. கூடியவரை மருந்து தர்றதையே தவிர்ப்பாங்க. நம்மூர்போல டாக்டர் க்ளினிக் போனால் ஊசி போட்டுக்கறது என்றதெல்லாம் இங்கே இல்லை.  எங்க மாமியாருக்கு  டாக்டர்னா ஊசி போடணும். வெறும் மருந்து எழுதிக்கொடுத்தா.... நல்ல டாக்டரே இல்லைன்னு சொல்லிருவாங்க :-)

அப்புறம்... குளிருக்கான ஆடைகள், ஜாக்கெட்டுகள் பொதி தயாராச்சு.  லைஃப் ஸேவர்னு நான் பெயர் சூட்டியிருக்கும் தெர்மல் உள்ளாடைகள் கொஞ்சம் கட்டாயம் கொண்டு போகத்தான் வேணுமுன்னார் நம்மவர். அவர் கவலை அவருக்குன்னா என் கவலை எனக்கு.....   போன பயணப்பதிவே இன்னும் எழுதி முடிக்கப்படாமல் இருக்கு. இதுலே நடுவுலே ப்ரேக் போட்டால் எப்படி?  தொடரும் வரணும். ஆனால் தொடரே வேலையாக இருக்கவும் முடியாது.  வாரம் மூணுன்னு இருப்பதைக் குறைந்தபட்சம் வாரம் ஒன்னுன்னு  வெளியிடலாமேன்னு ஒரு பத்துப் பதிவுகளை எழுதி,  படங்களோடு   ட்ராஃப்ட்டில் போட்டு வச்சேன். எல்லாம்  அங்கங்கே கிடைக்கப்போகும்  நெட் கனெக்‌ஷனைப் பொறுத்துத்தான்... க்ருஷ்ணார்ப்பணம்.......

சொல்ல மறந்துட்டேனே....  காலணி?  மலை மேல் ஏற (!)  பொருத்தமான ஷூஸ் கொண்டு போகணுமாம். சரியாப் போச்சு.  என்னோட வாக்கிங் ஷூ போதாதா? தாராளம். ஆனால் இது கொஞ்சம் விலை கூடியது. சமீபத்துலே வாங்குனது. அதுக்கென்னன்னால்....   மலைப்பகுதிப் பயணம் முடிச்சதும் தூக்கிப்போட்டுட்டு வந்துடணுமாம். அது வேற கனமா ஏன் தூக்கிக்கிட்டுன்னு வாதம் பண்ணறார். கஞ்சத்தனம் எனக்கு.... மனசே வரலை.

பேசாமக் கொஞ்சம் (!) மலிவானது ஒரு ஜோடி வாங்கிக்கிட்டுப் பயன் முடிஞ்சதும் தூக்கிப் போட்டுடலாமுன்னு  இங்கே  ஒன்னு வாங்கினேன். காலுக்குப் பழகட்டும். கடிச்சு வைக்கப்போகுதுன்னு  ஒரு மாசமா வீட்டுக்குள்ளே போட்டு நடந்தேன். புதுசு அதனால் பாதகமில்லை :-)  நம்மவர்  அவருடைய ஷூவையே  கொண்டு வருவாராம்.

நேப்பாள் முடிச்சுட்டு இந்தியாவில் உள்ளூர் விமானங்களில் போகும்போது,  எடைப்பிரச்சனை உண்டு என்பதால்  சின்னப்பொட்டிகள் மட்டும் கொண்டு போகணும் என்ற முடிவு. அதுலேயும்  கொஞ்சநஞ்ச எடை அதிகமானால்  நிறைய பணம் கட்டணுமாமே.... அதுக்காக ஒரு அஞ்சு கிலோ கூடுதல் எடைக்கான காசை இப்பவே கட்டிட்டால்  மலிவு (?) என்று பார்த்து அதே போல முழுப்பயணத்துக்கும் இந்தியாவில் உள்ளூர் விமானங்களுக்கு டிக்கெட் புக் பண்ணி பணமும் கட்டினார்.

நேப்பாளத்துக்குத் தனி ஏற்பாடு. இதோ இவ்வளவும் சொல்லி முடிக்கறதுக்குள்ளே விமானம் தரை இறங்கற நேரம் வந்துருக்கு.  தூரத்தே இமயமலைத் தொடர்கள்.  என்னென்ன சிகரங்கள் தெரியுதுன்னு  விமானி சொல்வார்னு எதிர்பார்த்தேன்.  ஊஹூம்.... கப்சுப்.  விமானப்பயணங்கள் அபூர்வமா இருந்த காலங்களில்  கண்ணில் தெரியும் காட்சிகளை பைலட் விவரிப்பதைப் பார்த்துருக்கேன். இப்போ... விமானப்பயணம்  பஸ்பயணம் போலவும், விமான நிலையங்கள் பஸ் ஸ்டாண்டு போலவும் ஆகிக்கிடப்பதால்...  யாரும் எதையும் சட்டையே செய்யறதில்லை.....
ஆனாலும் கண்ணில்பட்ட சிகரங்களை விடாமல் க்ளிக்கினேன்.  அப்புறம்தான் தெரியவந்தது  எவெரெஸ்ட் நம்ம கெமெராவில் விழுந்துருக்குன்னு!  அடுத்த பத்தாவது நிமிட்டில் பொட்டிபொட்டியா வீடுகள். மலைச்சரிவில் இருக்கோ?
அப்புறம்   மேலே இருந்து பார்க்கும்போது  சரியான ரோடெல்லாம் இல்லாமல் வீடுகளோ வீடுகளைக் கொட்டி வச்சுருக்காங்க..  எல்லாம் அநேகமா நாலுமாடிக் கட்டிடங்கள்.  ஊருக்கு நடுவில் ஓடும் ஆறுடன் காத்மாண்டு நகரம் !


சிங்கையில் இருந்து அஞ்சேகால் மணி நேரப்பயணம் இது.

தொடரும்..........:-)


Friday, January 13, 2017

பறக்கும் சிறையில் பத்தரை மணி நேரம் ( பயணப் பதிவு 1)

எங்கூரில் இருந்து  சிங்கைக்குப் போறோம்.  இந்த மாதிரி ஒரு மஹா போரிங் ஃப்ளைட் உலகத்தில் இருக்குமா என்ன?
ரெட்டைஸீட் வேணுமுன்னு சொல்லிக் கிடைச்சுருச்சுன்னு என்ற மகிழ்ச்சி  ஜன்னலாண்டைபோய் உக்கார்ந்ததும்  பொசுக்ன்னு போயிருச்சு. நீங்களே பாருங்க...  இந்த றெக்கையை பார்த்துக்கிட்டே பத்தரை மணி நேரம் உக்கார்ந்துருக்கணும் என்றால் எப்படி?
நான் கேட்ட ரெட்டை வாலாண்டை. கிடைச்சது  இடுப்பாண்டை....
இந்த அழகில் நாட்டை விட்டு வெளியேற அரைமணி. எங்க சதர்ன் ஆல்ப்ஸ் மலைத்தொடர்களும், மூக்கு முறிஞ்சு போன  மவுண்ட் குக்கும், இன்னும் படர்ந்திருக்கும் பனித் துகள்களுமா கண்ணில் ரொம்ப தூரத்தில் பட்டு,  உடனே கோஸ்ட் லைன் வந்துருச்சு.  பஸிபிக் சமுத்திரத்துக்கு மேலே  மூணு மணி நேரம், அஸ்ட்ராலியாவின் மேலே வறண்ட செம்மண் பூமியை அஞ்சு மணி நேரம் 'வேடிக்கை' பார்த்துக்கிட்டுப் போனபின்,  இன்னும் ரெண்டு மணி நேரம் கடலும் தீவுகளுமா கலந்து கட்டி வந்தபிறகு சிங்கை சாங்கியில் இறங்கணும்.
எனக்கு சினிமா பார்க்கும் வழக்கம் ஒழிஞ்சு போனதால்  'ஃப்ளைட் பாத் சினிமா'வைப் பார்த்துக்கிட்டேப் பொழுதை விரட்டினேன். நம்மவர்.... சினிமாவோ சினிமாதான். க்ரிமினல் என்றொரு படத்தை  அனுபவிச்சுப் பார்க்கிறார்.  'இனம் இனத்தை.... '   சொல்லப்டாதோ :-)
தமிழ்ப் படங்களில்  ரெண்டு.  இறுதிச்சுற்று, தூங்கவனம். (அப்படித்தான் போட்டுருக்காங்க. தமிழ்,  ஆட்சிமொழிகளில் ஒன்று இங்கே!  )
தூங்கவனத்தை  ஏற்கெனவே பார்த்தாச். மலையாளமும் ஒன்னும் சரி இல்லை.  'இதுதாண்டா போலீஸ்....'  போட்டே....

ஃப்ளைட்டிலும் வழக்கத்துக்கு மாறா  ரொம்ப சீக்கிரம் சோத்தைப் போட்டுட்டாங்க. ஸ்பெஷல் மீல்ஸ் என்பதால் ஊருக்கு முன்னே வரும் என்றாலும் கூட    இது  ரொம்பவே முன்னே! பத்து அம்பதுக்குக் கிளம்புன  விமானத்தில்  பன்னெண்டுக்கு சோறு வந்துருச்சு. இதுக்கிடையில் வழக்கமாக் கொடுக்கும் தீர்த்தங்களும்,  குரங்நட்ஸும் கொடுத்தாச்.
 மேற்கே பயணமென்பதால் வெயில் பளிச். றெக்கையில் பட்டுக் கண் கூசுது. பந்த் நமக்கும்.

சிங்கையில் போய் இறங்குனதும், கேபின் பேக்ஸை, லாக்கரில் போட்டுட்டுப் பெருமாளைத் தேடி ஓடணும். நெருங்கிய தோழி எப்போ சந்திக்கலாமுன்னு கேட்டாங்க.  இன்றைக்கு கிழமை ஞாயிறு. பெருமாள் இருக்கும் ஏரியாவில் 'சிங்கையில் உழைக்கும் நம்மக்கள் செராங்கூன் ரோடுக்குக்   கடல்மணல் என்ற கணக்கில் திரண்டு வருகை தர்றது தெரியும்' என்பதால் , முடிஞ்சா பெருமாள் கோவிலில் ஏழு மணி வாக்கில் சந்திக்கலாம். ஆனால்  தொழிலாளர் ஞாயிறு என்பதை நினைவில் வச்சால்  கூட்டத்தில் மாட்டிக்கிட்டு அவஸ்தைப் படவேண்டாம். திரும்பி வரும் பயணத்தில் சந்திக்கலாமென்று சொல்ல வேண்டியதாப் போச்சு.  அவுங்களும் 'அதுதான் சரி'ன்னாங்க.

வாரத்தில் ஆறு நாட்கள் உழைப்பு. ஏழாம்நாள் குட்டி இந்தியாவில் வந்து கூடுவது ஒன்னுதான் பாலைவனப் பசுஞ்சோலை. நண்பர்களை சந்திக்க, கோவிலுக்குப் போக, நம்ம சாப்பாடை ரசிச்சுச் சாப்பிட,  முக்கியமா   சம்பளப் பணத்தை  வெஸ்டர்ன் யூனியன் மூலம்  ஊரில் காத்திருக்கும் குடும்பத்துக்கு அனுப்பி வைக்கன்னு எல்லாத்துக்கும் ஞாயிறு மட்டுமே அவுங்களுக்கு.  வேலை செய்யும் கம்பெனிகளே  இங்கே பகல் 10 மணி போலக் கொண்டு வந்து விட்டுட்டு, ராத்திரி  மறுபடியும் இவுங்களைப் பிக்கப் செஞ்சுக்கிட்டுப் போறாங்க.

இப்பெல்லாம்  நாங்க ஊருக்குப் போகும்போது  சிங்கையில் தங்கிட்டுப் போகாம, கனெக்டிங் ஃப்ளைட் புடிச்சுப் போயிடறோம். அதான் எல்லா  சீனப்பொருட்களும் இந்தியாவிலேயே கிடைக்குதே! இங்கிருந்து வாரிக்கிட்டுப் போகணுமா என்ன? முந்தி மாதிரி, இங்கே ஷாப்பிங் ஒன்னும் அவ்வளவு மஜா இல்லை. முஸ்தஃபா சென்ட்டர்  24 மணி நேரம் திறந்து வச்சுருந்தாலும் நமக்கு வாங்கிப்போகும் பொருட்கள்  ஒன்னும்தான் இல்லை.

தங்கிப் போகலாமுன்னா ஹொட்டேல் அடிக்கும் கொள்ளை, சொல்லி மாளலை.  கொள்ளைன்னதும்  இன்னொன்னும் சொல்லிக்கறேன்.  இந்த சிங்கப்பூர் ஏர்லைன்ஸ், ஏர் ஏஸியா கிட்டே இருந்து சில  கெட்ட  சமாச்சாரங்களைக் கத்துக்கிட்டு இருக்கு. நாம் முந்தி காசிக்குப்போனபோது, ஸ்பைஸ் ஜெட்டில் காலை நீட்டிக்க  ஆளுக்கு 500 ரூ வாங்குனாங்கன்னு சொன்னேன் பாருங்க அதுவே தேவலைன்னு ஆகி இருக்கு.  சிங்கப்பூர் ஏர்லைன்ஸில்  'கொஞ்சம் வசதியாக் காலை நீட்டி  உக்கார்ந்துக்க, வெறும் 75 யூஎஸ் டாலர் மட்டும்தான், துளசி. உனக்கும் உங்கூட்டுக்காரருக்கும் ரெண்டு இடம் போட்டுறவா'ன்னு அன்பா மெயில் அனுப்பி இருந்தாங்க போனவாரம். அந்த 500க்கே  (அப்ப அதுக்கு வெறும் 10$தான்)  அழுதுக்கிட்டுக் கொடுத்தவள் நான்.   எங்கிருந்துதான் இப்படி அல்ப்பமா  விலையை ஏத்திக்கிட்டுப் போக ஐடியா புடிக்கிறாங்களோ.....   போதாக்குறைக்கு எங்கூரில்( கிறைஸ்ட்சர்ச்) இருந்து டைரக்ட்டா சிங்கை போறதுக்கு வேற எந்த ஏர்லைனும்  கிடையாது என்பதால் ஏகபோக உரிமை வேற...

இந்தக் காசுக்கு இப்ப நாம் போகுமிடத்தில் ரெண்டு நாளைக்கு ஹொட்டேலில் தங்கிக்கலாம். எங்கே போறோம் இப்ப?  நேபாள்.  காத்மண்டுவில் காலு குத்தணும்.  'சிங்கையில் இருந்து  நேபாள் போக கனெக்டிங் ஃப்ளைட்  காலை 9 மணிக்குத்தான்.  காசு போகட்டுமுன்னு செராங்கூன் ரோடில் ஹொட்டேல் எடுத்தாலும் காலை ஏழுக்குக் கிளம்பினால்தான்  சரியாக இருக்கும். அப்போ அஞ்சரை,ஆறுக்கு எழுந்துக்கணும். பேசாம ஏர்ப்போர்ட் ட்ரான்ஸிட் ஹொட்டேலில் தங்கிக்கலாமா'ன்னு கேட்ட கோபாலிடம்,  வாதமே  பண்ணாம  'எஸ்' என்றேன்!  பாவம்...  நம்மவருக்கு ஒரே ஷாக். :-)

முதல் ஆறு மணி நேரத்துக்கு ஒரு சார்ஜ். அதுக்குப்பிறகு ஒவ்வொரு மணிக்கும் கூடுதல் சார்ஜ் என்ற கணக்கில் ஏழு மணி நேரத்துக்கு  புக் பண்ணிட்டார்.  கோவிலுக்குப் போயிட்டு, அப்படியே  முஸ்தாஃபா நகைக்கடையில் மகளுக்காக ஒரு சமாச்சாரம் தேடணும். நின்னு நிதானமாப் பார்த்தாலும் ஏர்ப்போர்டில் இருந்து   செராங்கூன் ரோடுவரை போய்,  பெருமாளை தரிசனம் செஞ்சுட்டு, நமக்கு வேண்டிய விவரங்களைத் தேடிப்  பார்த்து, மறுபடி ஏர்ப்போர்ட்  திரும்பிவர மூணு மணி நேரம் வேணும்தான்.  பத்து மணிக்கு ஒரு டாக்ஸி பிடிச்சோ, இல்லை ரயில் எடுத்தோ ஏர்ப்போர்ட் வந்துட்டோமுன்னா  படுத்துத் தூங்கிட்டுக் காலையில் எழுந்து ரெடியாகி அப்படியே  நேபாள் போகும் விமானத்தில் ஏறிக் குந்திக்கலாம்.  திட்டம் ஓக்கே!
இந்தப் பதிவை விமானத்தில் உக்கார்ந்துதான் எழுதிக்கிட்டு இருக்கேன்.  மெல்பெர்ன் தாண்டி அடிலெய்ட்  பக்கமாப் போகுதாம். ஃப்ளைட் பாத்  சொல்லும் சேதி. இன்னும் ஆறரை மணி நேரம் பறக்கணும் :-(

பதிவுலக நண்பர் விஸ்வநாத்,  குறுநாவல் ஒன்னு எழுதி அனுப்பி வச்சுருந்தார். 47 பக்கங்கள்.  பெயர்  'காதல்மழை.'  கவிதையும் காதலுமா இருக்கு.  எப்படி இருந்ததுன்னு  அவருக்கு ஒரு மெயில் அனுப்பணும். இதுலே நான் வேற கவிதை விரும்பா ஜென்மம்! ஆனாலும் கஷ்டப்பட்டு இந்தக் காலத்துக் காதலைக் கொஞ்சம் புரிஞ்சுக்க முயற்சி செஞ்சேன் என்பதையும்  சொல்லிக்கறேன்.  பதினோராயிரம் மீட்டர் உசரத்துலே பறந்துக்கிட்டே படிச்ச  கதை இது!!
இதுக்குள்ளே...  கேரமல் ஆல்மண்ட் மஃப்பின்னும்  சிப்ஸும், ஜூஸும்  வந்துருச்சு. வாங்கிவச்சுட்டுக் கொஞ்சநேரம் தூங்கிப் பார்க்கலாமுன்னு இருக்கேன். ஓக்கே?

கண்டம் தாண்டுவதே  ஒரு கண்டமா இருக்கே. அஸ்ட்ராலியாவின் மேல் பறந்துக்கிட்டே இருக்கோம். ஆலிஸ் ஸ்ப்ரிங்ஸ் இப்பதான். செம்மண்பூமி. பாலைவனம்....  தூங்கலாமுன்னு நினைச்சாத் தூக்கம் வர்றதுல்லேபா.....
ஜகர்த்தா, பாலி கடந்து சிங்கையில்  இறங்கும்போது அஞ்சரை.
டெர்மினல் மூணில் இருந்து டெர்மினல் இரண்டுக்கு சின்ன  ரயில். கேபின் பைகளை  லக்கேஜ் ரூமில் வச்சுட்டு ($ 6) சாங்கி ச்சும்மாக் கொடுக்கும்  $ 80 வாங்கிக்கிட்டு, இமிகிரேஷன் முடிச்சுட்டு வெளியில் வந்து டாக்ஸி எடுக்கலாமுன்னு பார்த்தால் இப்ப டாக்ஸி வாடகை எல்லாம் தறுமாறா  ஏறிக்கிடக்கு. 35$ நகரத்துக்குள் வர அதிகமா இருக்கே:-( பேசாம ரயிலு எடுக்கலாம். சாங்கியில் இருந்து ஃபேரர் பார்க் ஸ்டேஷனுக்கு $10.20தான் ரெண்டு பேருக்குமான ரிட்டர்ன் டிக்கெட்.

தனமேர, ஊட்ரம் பார்க்ன்னு  ரெண்டு இடங்களில் ரயில் மாறி   ஃபேர்ரர் பார்க்கில் இறங்கி , பெருமாள் கோவிலுக்குப் போறோம். செராங்கூன் சாலை முழுசும் விளக்கு அலங்காரத்தில் ஜொலிக்குது!  தீபாவளிக்கு ரெடியா இருக்காங்க.

 கோவிலுக்குள்  நுழைஞ்சால்  ஊஞ்சலில் பெருமாள்  தாயார்களுடன் கல்யாண மாப்பிள்ளை வேஷங்கட்டி இருக்கார்.  ஹோமம் வளர்த்துத் தாலி கட்டும் நேரத்துக்கு டான்னு  போயிருக்கோம். சாஸ்த்திரப்படி நடக்குது எல்லாமும். தேங்காய் உருட்டி விளையாடுவது உட்பட. ஆன்னு நிக்கறேன் என் கெமராவை மறந்துட்டு! நம்மவர்தான் நினைவு படுத்தினார். அப்புறம் க்ளிக்கோ க்ளிக்ஸ்தான்.
ஹோமம் வளர்த்துக்கிட்டு இருந்த நம்ம சீனிவாசன் பட்டர் ஸ்வாமிகளுக்கு, என்னைக் கண்டதும் கண்ணில் ஒரு சின்ன வியப்பு :-)
  கல்யாணம் முடிஞ்சு ஊர்வலம் சிவிகையில். பிரகாரத்தில் ஒவ்வொரு சந்நிதியாப்போய் புள்ளையார்  முருகர் சுதர்ஸனர் மஹாலக்ஷ்மித் தாயார்     ( புருஷன் புதுக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு வந்து காமிச்சால் எப்படி இருக்கும்!  ) அப்படியே வலம் தொடர்ந்து  நம்ம ஆண்டாளுக்கு நேரெதிரே இல்லாமல் பக்கவாட்டில் நின்னு கொஞ்சநேரம் நாதஸ்வரக் கச்சேரி நடக்க ('ஆயர்பாடி மாளிகையில் தாய்மடியில்' பாட்டு, அட்டகாசம் போங்க!) நடுவில் சந்நிதிச் சுவர்  தடுப்பு இருக்கே!   அவளுக்கு நடக்கும் சமாச்சாரங்கள் தெரிய வாய்ப்பில்லை. அதுக்காக நான் சும்மா இருக்கலாமா? கொஞ்சம் போட்டுக் கொடுத்துட்டு தூமணி பாடி வச்சேன்.



ஆஞ்சிக்குக் கல்யாணக்கோலம் காமிச்சபின் முன்மண்டபத்தில்  மூலவருக்கு முகம் காட்டி தீபாரதனைகள் நடத்தி,  அங்கிருந்து  மணமக்களைத் தோளில் சுமந்து போய் அர்த்தமண்டபத்தில் கொஞ்சம் ஆடிமுடிச்சு திரும்ப ஊஞ்சலில் உக்கார்த்தியதும் முகமெல்லாம் சிரிப்பு. மணி  ஒன்பதே கால். பிரஸாதம் ரெடி!





சுடசுட கேஸரி, சாம்பார் சாதம், ததியன்னம். நான் போய் வரிசையில் நிக்கும்போது ஆஞ்சி சந்நிதியில் உக்கார்ந்துருந்த நம்மவர் ரெண்டுன்னு  கை காமிக்கிறார்.  ரெண்டு தட்டுகளை வாங்கினவள், தட்டில் விளம்பிய சாம்பார் சாதத்தின் அளவைப் பார்த்துட்டு ஒரு தட்டே போதுமுன்னுட்டு, ததியன்னம் கொஞ்சமா வாங்கிக்கிட்டேன்.
மெள்ள சாப்பிட்டு முடிச்சு, நமக்குத் தெரிஞ்ச 'சீனிவாசன் பட்டர் ஸ்வாமி'களிடம் ரெண்டு நிமிட் பேச்சு..  என்னைப் பார்த்ததும்   கண்களில் சின்னக் கேள்வி.

"நீர் எப்படி இங்கே !!!!!"

" இப்பதான் வந்திறங்கினோம். முதல்  வேலை பெருமாள் தரிசனம்.  பெருமாள் திருக்கல்யாணம் பார்த்தது மன நிறைவு.  என்ன விசேஷம்? "

'புரட்டாசி' என்றார்.

 '
"இந்தியாவுக்குப் போறேளா?"

" இல்லை. நேபாள் போறோம். முக்திநாத். "

"டில்லி போய்த்தானே போகணும்?"

' இங்கிருந்தேயும் போகலாம். திரும்பிவரும்போது பார்க்கலாம்'னு சொல்லிட்டுப் பெருமாளிடமும் பயணவிவரம் சொல்லிக் 'கூடவே வந்து காப்பாத்தணும்' என்ற கோரிக்கையையும் வச்சேன்.

தொடரும்............:-)




நண்பர்கள் அனைவருக்கும் போகிப் பண்டிகைக்கான வாழ்த்து(க்)கள்! 

Wednesday, January 11, 2017

கழுத்துலே ஹேர்லைன் ஃப்ராக்ச்சர் (இந்தியப் பயணத்தொடர். பகுதி 117 கடைசிப்பகுதி)

கோவிலில் விசேஷம்!  உற்சவர் அம்மன்  கஜ வாகனத்தில்! அப்படிப்போடு!    அலங்காரம் நடந்து கிட்டத்தட்ட முடிஞ்ச மாதிரிதான். பூசாரி ஐயா மாலைகளைச் சரிப்படுத்திக்கிட்டு இருந்தார். மூலவர்  வீரமாகாளியை  கம்பிக் கதவினூடாகப் பார்த்துக் கும்பிட்டுக்கிட்டோம்.


மாசிமகம் ப்ரம்மோத்ஸவம்  ஆரம்பிச்சு இன்றைக்கு அஞ்சாம்நாள். தினமும் ஒரு வாகனத்தில் அம்மன் அலங்காரம்!  நேத்து சிம்மமாம். நாளை ரிஷபம். எல்லா வாகனங்களும் வெள்ளியில்தான்!  அம்மனுக்கென்ன குறை?
அமோகமா இருக்காள். கோவில் காசு கோவிலுக்கு மட்டுமே செலவாகுது. தட்டில் போடும்   தக்ஷிணையைப் பார்த்துட்டுப் பிரஸாதம் தர்றதில்லை பூசாரி ஐயா.  யாரும் தட்டில் போடறதில்லைன்றது வேற!  எதா இருந்தாலும் உண்டியலுக்குள்ளேதான்.  அயல்நாட்டுக்காரர்களும் வந்து அம்மனை 'தரிசனம்' செஞ்சுக்கிட்டு, கேமெராவில் க்ளிக்கிட்டுப் போறாங்க. ஒவ்வொரு க்ளிக்கிற்கும் அவள் சக்தி ஏறிக்கிட்டேதான் போகுது!
இந்த ப்ரம்மோத்ஸவம்  23 தேதிக்கு முடிஞ்சதும் ரெண்டு நாள் அம்மனுக்கு ரெஸ்ட். 26க்கு மஹாசிவராத்ரி விழா ஆரம்பிச்சு பதினொரு நாட்கள்  நடக்கப்போகுது!  அன்னதானமும் அலங்காரமுமா அமர்க்களம்தான்  இங்கே!  என்னதான் கூட்டம் இருந்தாலும் சாமியை நிம்மதியா தரிசிக்க முடியும் என்பது சிங்கை ஸ்பெஷல்!
ரொம்பநாளா நான் தேடிக்கிட்டு இருந்த டிஸைனில் சாமிக்கு தீபாராதனை காட்டும்     வால்கரண்டி அங்கே பூஜைக்கு ரெடியா ஒரு தட்டில்.  இதைத்தான் விவரிச்சு விவரிச்சு ஒவ்வொரு பாத்திரக் கடைகளிலும் சொல்லித் தேடிக்கிட்டு இருந்தேன். எங்கேயுமே கிடைக்கலை..:-(  இப்பப் படம் காமிச்சுத் தேடலாம்.....
படத்தைப் பார்த்த தம்பி மகர்  ஸ்ரீதர், 'நகைக்கடையில் வெள்ளிப் பாத்திரப் பிரிவில் கிடைக்குது'ன்னார்.  நான் ஒருத்தி..... வெங்கலக் கடையில் தேடிக்கிட்டு இருந்தேன்.....

பொடிநடையில் பார்க் ராயல் வந்து சேர்ந்து, கொடுத்துவச்சதை வாங்கிக்கிட்டு டாக்ஸி பிடிச்சு நேரா சாங்கிதான்!   லவுஞ்சுக்குப் போய்  செல்போனை சார்ஜரில் போட்டுட்டுக் கேமெரா  பேட்டரியை மாத்தினதும்தான் நிம்மதி ஆச்சு. லேப்டாப்பில் கொஞ்சநேரம் மேய்ஞ்சுட்டு நேரம் ஆச்சுன்னு  நமக்கான கேட்டுக்குப் போயிட்டோம்.

சரியான நேரத்துக்குக் கிளம்பி அதே பத்துமணி நேரப் பயணம் ஆரம்பிச்சது. இரவுப்பயணம் என்பதால் நோ வேடிக்கை. நூத்துக்கணக்கான கப்பல்களின்  துணையோடு  கார்த்திகை கொண்டாடிக்கிட்டு இருக்கு கடல் !
ஃப்ளைட் பாத்தின் துணையோடு பொழுது போச்சு எனக்கு. நம்மவர்? அதான் இருக்கவே இருக்கெ.... சினிமா..சினிமா.... சினிமா.... இடைக்கிடை கொஞ்சம் தூக்கம்.   கண்டம் தாண்டிருச்சுன்னா (அஸ்ட்ராலியா ) ஆசுவாசம்தான் எனக்கு. ஊர் நெருங்க நெருங்க, வீட்டில் காத்திருக்கும் கடமைகளின் பட்டியல் போட ஆரம்பிச்சது மனசு.

சதர்ன் ஆல்ப்ஸில் பனியைக் காணோம். உருகி ஓடியிருக்கு! இந்த வருசம் நல்ல வெயில் போல!  அதான் க்ளோபல் வார்மிங்னு  சிங்கையில் படம் காட்டுனாங்களே...
வண்டி நின்னதும் நம்ம பொட்டிகளை எடுத்துக்கிட்டு, 'நாட்டுக்குள் கொண்டு வந்த  சாமான்களை' டிக்ளேர் செஞ்சுடணும்.  இந்த முறை  சுண்டைக்காய் வத்தல் பறிபோனது:-(  இது போனாப் போகட்டும்.... கோபாலின் ஃபேவரிட். ஆனால் போனமுறை உப்பு நார்த்தங்காய் குப்பையில் போனதுதான்.... இன்னும் மனசு ஆறலை:-(




வீட்டுக்கு வந்ததும், சாமி விளக்கேத்தி, கும்பிடு போட்டுட்டுத் தோட்டத்துக்குப் போனேன். மகளின் பொறுப்பில் விட்டுப்போனதில்    ஓரளவுக்குச் செடிகள் தப்பிப் பிழைச்சுருந்தது.  காய்ஞ்சு போகத்தொடங்கிய  மிளகாய்ச்செடியில் ஏகப்பட்ட  மிளகாய்கள்!  நல்ல வெயிலுதான் போல!  நான் இல்லைன்னா சூரியனுக்குக் கூடக் கொண்டாட்டம்,பாருங்க !
அடுக்களை மேடையில் எனக்கு ஒரு பரிசு வச்சுட்டுப் போயிருக்காள் மகள். பெர்ஃப்யூம். ஹேப்பி பர்த்டே அம்மா!

சுருக்கமா ஒரு சமையல் . நாலு மணி ஆனதும் போய் நம்ம ரஜ்ஜுவை ஹாஸ்டலில் இருந்து வீட்டுக்குக் கூட்டியாந்தோம். வீட்டுக்கு வந்ததும் கோச்சுக்கிட்டுத் தோட்டத்தில் போய்  சுத்திக்கிட்டு இருந்தான் அவன்:-)

ஆத்திரத்தோடு போனவன் கையில்  அகப்பட்டு உசுரை விட்டுருந்ததை அப்புறமாப் பார்த்தேன்.....பாவம்....  குட்டி... கெட்ட ரஜ்ஜு....
பொட்டிகளைத் தொறந்து  அன்பேக் பண்ணிட்டு இருக்கும்போது சந்தேகக்கண்ணுடன் பக்கத்தில் வந்து  பார்த்துக்கிட்டு இருந்தான். இன்னும் மனசு சமாதானமாகலை.....


அதை முடிச்சுட்டு, ரங்கனின் அட்டைப்பெட்டியைத் திறந்தார் நம்மவர்.  உள்ளே பொதியே என்னமோ போல் இருக்கு. ரொம்பவே கவனமாப் பிடிச்சு எடுத்தால்...... கட் கட்....  கழுத்து கட் :-(  சேஷன் கழுத்து வெட்டப்பட்டது!

கெட்டதுலே ஒரு நல்லது என்னன்னா இது க்ளீன் கட்.  ஏற்கெனவே  ஆதிசேஷனை ரங்கனுடன் சேர்க்கும்போது  தலைகளைத் தனியாச் செய்துதான் இணைச்சுருக்காங்க போல.  அடடான்னு  கவனமாத் திரும்பத் தலைகளைச் சேர்த்து வச்சுட்டேன்.  ஆனாலும் இதை ரிப்பேர் செஞ்சாகணும்.   கழுத்தாண்டை  ஹேர்லைன் ஃப்ராக்ச்சர் இருக்கு. 
என்ன செய்யலாமுன்னு யோசிச்சு  ஒரு ப்ளாக் நெயில் பாலிஷ் வாங்கியாந்தேன்.  சரியான இடத்தில் பொருத்தி  கறுப்புப் பாலீஷ் போட்டவுடன்  சரியான மாதிரி இருந்தது.  இன்னும் காயவச்சுக் காயவச்சு மூணு கோட்டிங் கொடுத்ததும்  வெற்றி!  படமெடுக்கும் தலைகளுக்கு மட்டும்  தங்க நிறம் பூசி இருந்தது கொஞ்சம்  பழசா டல்லா இருக்குன்னு  அந்த இடங்கள் மட்டும் வெளியே தெரியறதுமாதிரி  மூடிட்டு, கோல்ட் ஸ்ப்ரே செஞ்சேன்.

இப்பப் புதுத்தலைகள்  &  புதுப்பாம்பு!

ரங்கனும் தனக்கான இடத்தைப் பிடிச்சுக்கிட்டான்!  நியூஸி வரணுமுன்னு பிடிவாதம் பிடிச்சவன் அவந்தானே!
ஒவ்வொரு பயணங்களும் ஒவ்வொருவிதமான அனுபவங்கள்தான். அனுபவங்களால் நிறைந்ததுதானே வாழ்க்கை!   வாழ்க்கையை முழுசுமா அனுபவிக்கணும்.

 பயணம் செய்வது உடலுக்கும் உள்ளத்துக்கும் நல்லது. நெடுந்தூரப் பயணமா இருக்கணும் என்ற அவசியம் இல்லை. பக்கத்து ஊருக்குக்கூடப் போய்வரலாம். ஆனால் அங்கே இருக்கும் புராதனச்சின்னங்களையோ, மற்ற இயற்கைக் காட்சிகளையோ கண்ணையும் மனசையும் திறந்து வச்சுப் பார்த்து அனுபவிக்கணும். ஆனா ஒன்னு.... உடலில் கொஞ்சம் வலு இருக்கும்போதே போய் வந்தால் நல்லது. முட்டிவலி, முழங்கால் வலி, தலை சுத்தல் இப்படி  வலிகள்   வர்ற வயதான காலம்வரை  தள்ளிப்போடாதீங்க.....


ஆதலினால் பயணம் செய்வீர்! 



PIN குறிப்பு:  இந்தத் தொடர் ஒருவழியா முடிவுக்கு வந்ததேன்னு  யாரும் கொண்டாட வேண்டாம். அடுத்த பயணமும்  இது முடியுமுன் அதுன்னு  ஆச்சு.

 வேற  துணிமணிகளை அடுக்கி வச்சுப் பொட்டியை ரெடி பண்ணுங்க.  நடுவில் ஒருநாள்  ரெஸ்ட் எடுத்துக்கிட்டு பயணத்தைத் தொடங்குவோம்!

நமக்கு முற்றிலும் புதிய இடம் இப்போ போகப்போறது.  எங்கேன்னு எனி ஐடியா? :-)