Monday, December 05, 2016

மண்டபத்துச் சிற்பங்களுக்காகவே கட்டாயம் போக வேணும்.... (இந்தியப் பயணத்தொடர். பகுதி 103)

நாலாகப்போது, நாலாகப்போதுன்ற  என் தொணத்தொணப்பையும் தாங்கிக்கிட்டு  நம்மவர்  பகல் தூக்கம்  முடிச்சுட்டுக் கிளம்பும்   சமயம்  ஒரு காஃபி கிடைச்சால் தேவலை என்ற எண்ணம்  வரும்போதே....  போறவழியில் முரளி கடையில் ஆகட்டுமேன்னும்  தோணுச்சு.  அங்கே போனால் போனஸ் ஐட்டங்களா  பஜ்ஜி வகைகள் வேற!  முரளி கடை தயாரிப்பு இல்லை. வேற யாரோ, மக்கள்ஸ்   வெறுங்காஃபி குடிக்க வேணாமேன்னு புதுசா ஆரம்பிச்சு இருக்காங்க.

இதைக் கவனிக்காமல் நம்மவர் போய்  மூணு காஃபிக்கு சொல்லி அதை சீனிவாசன் வாங்கிட்டும் வந்துட்டார்.  பஜ்ஜி இருக்குன்னு சொல்லி இடப்பக்கம் காமிச்சதும், கண்ணில் ஒரு மின்னல்!  போய் வாங்கிக்கச் சொன்னேன். அஞ்சு ரூபா ஒன்னு.

சம்ப்ரதாயம் அனுசரிச்சு இப்போ ஆனைக்கா போய்க்கிட்டு இருக்கோம். அகிலாவின் நினைப்புதான். அதான் எல்லோரும் கேம்ப் போயிட்டாங்களே!  மண்டபத்துச் சிற்பங்களுக்காகவே  கட்டாயம் போக வேணும்தான்......  இன்னும் முழுசாப் பார்த்து முடிக்கலை....

சந்நிதி இன்னும் திறக்கலை. ஆனா... இப்போ திறந்துருவாங்கன்னு சொன்னார் கேமெரா டிக்கெட் கவுண்ட்டரில் இருந்தவர்.  மெதுவாத்தான் திறக்கட்டும்னு கோவிலுக்குள் போனோம்.  மண்டபங்களில்  பலர், அங்கங்கே மதியத் தூக்கத்தில்!  இந்த வெயில் ஆளை அப்படியே  அசத்தி வுட்டுருது.............  ஸ்...ப்பா..........



ப்ரகாரம் சுத்திட்டு வரலாமான்னு  காலடி எடுத்து வைக்கும் நொடி,  சந்நிதி திறந்தாச்சுன்னு சொல்லிக்கிட்டே  கோவில் ஊழியர் ஒருவர் கையில் சாவி குலுங்க எதிரில் வந்தார். தரிசனம் முடிச்சுக்கிட்டே போகலாமேன்னு   ஜம்புகேஸ்வரரை நோக்கிப் போனோம்.

அர்ச்சனை டிக்கெட் வேணுமான்னு  கேட்டார் உட்பிரகாரத்துலே இருந்த  கோவில் ஊழியர். பேசாம தரிசன டிக்கெட் வாங்கிக்கலாமுன்னு  சொன்னேன். வெறும் பத்து ரூபாய்தான்.அங்கே பெருமாளுக்கு இருநூத்தியம்பது,  அம்பதுன்னு  கொடுத்துட்டுப்போய்  அரை நிமிசம் பார்க்கறோமே....  இங்கே பத்துலே பார்த்தால் என்னன்னுதான்....   மூலவர் சந்நிதியில்  அந்த நேரத்தில்  குருக்களைத்தவிர யாருமே இல்லைன்னாலும்,  இலவச தரிசனம் அந்த  நவத்வார ஜன்னல் வழியாத்தான்.

ஸ்பெஷல் தரிசனத்துக்குன்னு ஒரு வழி வச்சுடறாங்களே.... அதன் வழியாப்போனால்  தூரக்கே குருக்கள், சந்நிதிச் சுவர்களில் கொட்டி இருக்கும் விபூதியையெல்லாம்  விரலால் வழிச்சு அடுத்த கையில் சேகரிச்சுக்கிட்டு இருந்தார்.  நம்மைப் பார்த்துட்டு, இந்தப் பக்கம் வாங்கன்னுட்டு, தலையைக் குனிஞ்சு சந்நிதிக்குள்ளே போனவர், கையில் இருந்த  விபூதியை பூஜைத் தாம்பாளத்தில் போட்டுட்டு, உள்ளே வந்து இந்தப்பக்கம் நில்லுங்கன்னார்.  தீபாராதனை ஆச்சு.  தாம்பாளத்தில் இருந்த 'அந்த விபூதி'  நம் உள்ளங்கையில் விழுந்தது.  எனெக்கென்னமோ....  அதை நெற்றியில் இட்டுக்கத் தோணலை.....    பார்க்காம இருந்தால் தெரிஞ்சுருக்காது. கண்ணாலே பார்த்துட்ட அவஸ்த்தை. என்னமோ போங்க.

முதலில் அம்மனைக் கும்பிட்டுக்கணும். வழக்கம்போல் அட்டகாசமா ஜொலிச்சுக்கிட்டு சிரிச்ச முகத்தோடு அகிலாண்டேஸ்வரி. நிம்மதியா சேவிக்க முடிஞ்சது. ஏகாந்த தரிசனம்தான். குருக்கள் கூட இல்லை!

பிரகாரம் சுத்தப் போனோம்.   போனமுறை பார்த்த சுத்தம் இப்போ இல்லை...   ப்ச்.....

108 சிவலிங்கங்கள் வரிசையில் பின்னம்பக்கத்துச் சுவர்களில்  சனம் தங்கள் பெயர், இனிஷியல்ஸ் எல்லாம் எழுதி வச்சு அசிங்கப்படுத்தி இருக்கு:-(  அந்த உயரத்தில் சுவத்துலே எழுதணுமுன்னா...  சிவலிங்கங்கள்  இருக்கும் மேடையிலேயே கால் வச்சு ஏறி நின்னால்தான் முடியும்.....   எரிச்சல் எனக்கு....    இப்படி எழுதிவச்சவங்க எல்லாம் நரகத்துக்கே  போகட்டும்...........  அசிங்கம் பண்ணவா  வேலை மெனெக்கெட்டு கோவிலுக்கு வர்றாங்க.............  ச்சே......


சுத்தல் முடிஞ்சு முன்பக்கம் வந்தால் புறப்பாடோ இல்லை நகர்வலம் முடிஞ்சதோ  தெரியலை....  புள்ளையாரும், முருகனும்  குடும்பத்துடன் அவரவர் வாகனங்கள் உக்கார்ந்துருந்தாங்க.


மண்டபத்துத் தூண்களில் இருக்கும் சிற்பங்களைப் பார்த்துக்கிட்டே அங்கங்கே க்ளிக்ஸ்.  விஸ்வாமித்திரர்....  கையில் குழந்தையுடன்  மேனகை!

 உள்ளே இன்னும் நல்ல சிற்பங்கள் இருக்கலாம். சனம்  இன்னும் தூணைச்சுத்தித்     தூங்கிக்கிட்டு இருக்கே....

இந்த மூணுகால் உருவம் யாருன்னு தெரியலை.....  :-(  வால் வேற இருக்கு!!!
இந்த மாதிரி குழப்பம் வேணாமுன்னு  ஒருசில சிற்பங்களில் யாரோ பெயர் எழுதி வச்சுட்டுப்போயிருக்காங்க........  


சரஸ்வதி, லக்ஷ்மி, துர்கைன்னு முப்பெரும்தேவிகள்  தனித்தனியாக....


கோவிலைப்பத்தி இந்த முறை அதிகம் எழுதலை. போனமுறை எழுதுன  அதே கோவில் கதைதான் இப்பவும் என்பதால்...........



ஆனைக்கோவில் அகிலாவை இங்கே வாசிக்கலாம்.




இடுப்புக்கூடையிலெ  சின்னப்புள்ளையை  வச்சுக்கிட்டு, வலக்கையிலே மூத்தவனைப் பிடிச்சுக்கிட்டு எங்கே கிளம்பிட்டாங்க? 


இன்னும் கொஞ்சம் படங்களை  ஃபேஸ்புக் ஆல்பத்தில் போட்டுருக்கேன். அதுக்கான  சுட்டி இது .

திருவானைக்கா


இன்னொரு கோவிலுக்கும் போய்வரணுமுன்னு நினைச்சு அங்கே போனால்.... கொஞ்சம்கூட எதிர்பார்க்காத இன்ப அதிர்ச்சி !!!

தொடரும்................  :-)


Friday, December 02, 2016

பாம்பும் புலியும் ஃப்ரெண்ட்ஸாம்ப்பா! ? (இந்தியப் பயணத்தொடர். பகுதி 103)

அஞ்சே நிமிசத்துலே   புலியாண்டை போயிட்டோம். நல்ல ரோடு போட்டு வச்சுருக்காங்க.  இந்தக் கோவில்களுக்கெல்லாம்   மந்திரிகளும், அரசியல் வியாதிகளும் வர ஆரம்பிச்சுருக்காங்களாம்.  புது வாழ்வு கிடைச்சால் இன்னும் கொஞ்சம் சுருட்டலாமே !
மூணு நிலை  ராஜகோபுரம். பெரிய மதில் சுவர்கள்.  அதையொட்டுன கோவில் கடைகள்.  காய்ச்சுத் தொங்கும் புளியமரங்கள்.  மரத்தாண்டை  பாம்புப்புத்துகளோடு ஒரு நாகர் சந்நிதி.  கேரளா ஸ்டைலில் சிகப்பு ஓடு போட்ட புள்ளையார் கோவில் சின்னதா ஒரு பக்கம். இந்தாண்டை ஒரு பெரிய ஊருணி. கூட்டம்  கொஞ்சம் அதிகமாத்தான் இருந்துச்சு.


திருப்பட்டூர் ஊருக்குள்ளே நுழைஞ்சு  அய்யனார் கோவிலில் ஆரம்பிச்சோமுன்னா  இது தான் கடைசிக்கோவில்.   காசி விஸ்வநாதர்  திருக்கோவில். ஊர் எல்லையில் இருக்கு. இந்தக் கோவிலுக்கு வயசு மூவாயிரத்துக்கும் அதிகமாம்.
கோபுரவாசலுக்குள் நுழைஞ்சால் கண்ணுக்கு முன்னால் கண்ணாடி தடுப்புக்குள்ளே வ்யாக்ரபாதர் ஜீவசமாதி. இவர்தான் புலிக்கால் முனிவர். பொழுது புலர்றதுக்கு முன்னேயே இருட்டில் போய் தேனீக்கள் கூட எழுந்து வர்றதுக்கு முந்தி இவர் போய் மரத்தில் இருக்கும் புத்தம்புது பூக்களை பறிச்சு வந்துறணும் என்றதுக்காக தனக்குப் புலிக்கால் வேணுமுன்னு தவமிருந்து  அதே மாதிரி புது உருவம் அடைஞ்சவர்.  ஆஹா...  இவருக்கும் புது வாழ்வு கிடைச்சுருக்கு பாருங்க!!!
இவரும், பதஞ்சலி முனிவரும் அந்தக் காலத்துலே நண்பர்கள். பதஞ்சலி முனிவர், ஆதிசேஷனின் அவதாரமாம்.  ரெண்டு பேருமாச் சேர்ந்து  தவம் செஞ்சு , தில்லை நடராஜரின் நடனத்தை நேரில் பார்த்துருக்காங்களாம்.  சிதம்பரம் கோவிலில் கூட இவுங்களுக்கு ஒரு சந்நிதி இருக்குன்னு நினைவு.


புலிக்கால் முனிவர், இந்தக் காசி விஸ்வநாதருக்கு தினமும் அபிஷேகம் பண்ணி பூஜிச்சுக்கிட்டு வந்துருக்கார். ஒரு சமயம் அபிஷேகத்துக்குத் தண்ணீர் கிடைக்காம ஊரே வறண்டுபோய் இருக்கு.  இது இப்படி இருக்க, நம்ம  திருவானைக்கால் கோவிலில் இருக்கும் ஜம்புகேஸ்வரருக்கு அபிஷேகம் செய்ய இந்திரனுடைய ஐராவதம், கைலாசத்தில் இருந்து  தினமும் தண்ணீர் கொண்டுக்கிட்டு ஆகாய மார்க்கமாப் போகுமாம்.
இதைக் கவனிச்சுருந்த  புலிக்கால் முனிவர்,  அந்த  வெள்ளையானை ஐராவதத்துக் கிட்டே, 'கொஞ்சம் தண்ணி எனக்குக் கொடு'ன்னு கேட்டுருக்கார். 'அதெல்லாம் முடியாது. இது  ஜம்புகேஸ்வரருக்காக,   என் எஜமான் இந்திரன் கொண்டுவரச் சொன்னது'ன்னுட்டு அதுபாட்டுக்குப் போயிருச்சு.

குடிக்கவா கேட்டேன்? அபிஷேகத்துக்குக்கூட  தண்ணீர் தரலை பாரேன்னு கோவத்தோடு  புலிக்காலால் பரபரன்னு நிலத்தைத் தோண்டுனதும், சட்னு ஊத்து கிளம்பி தண்ணீர் வெளியே வந்து குளம் கட்டி நிக்குது. அதை எடுத்து காசி விஸ்வநாதருக்கு  மனம் குளிர அபிஷேகம் பண்ணி இருக்கார்.  இந்தக் குளத்துக்குப் புலிப்பாய்ச்சி தீர்த்தம் என்ற பெயர் வந்துருக்கு. எப்பவும்  தண்ணி வத்தறதே இல்லையாம்.
இங்கே முனிவருடன் பேசிக்கிட்டு நின்னதால்,  தீர்த்தம் கொண்டுபோன ஐராவதத்துக்குக் கொஞ்சம் லேட் ஆகிருச்சு. ஏன் காலதாமதமுன்னு  எசமான் கேக்க,  புலிக்காலர்  தண்ணி கேட்ட  விஷயத்தைச் சொல்லி இருக்கார். அபிஷேகத்துக்குக் காத்திருந்த ஜம்புகேஸ்வரர், 'அட ராமா....   எப்பேர்ப்பட்ட மகா முனிவர் அவர்! அவருக்குக் கொஞ்சம் தண்ணி  கொடுத்துட்டு வராம வந்துட்டயே....  போ போ.... முதலில் அவருக்குக் கொஞ்சம் தண்ணீர் கொடுத்துட்டு வா'ன்னு திருப்பி அனுப்பி இருக்கார்.
ஐராவதம் வந்து பார்த்தால் இங்கே  ஜாம்ஜாமுன்னு அபிஷேகம் நடந்துருக்கு. என்னடா இது ஆச்சரியமா இருக்கே!  ஆனாலும் உத்திரவுப்படி தண்ணீர் கொடுத்துட்டுப் போகலாமேன்னு முனிவராண்டை போய், 'இந்தாங்க நீங்க கேட்ட தீர்த்தம்'னு பவ்யமாச் சொல்ல,  'அதெல்லாம் ஒன்னும் வேண்டாம். எனக்குத் தனிக்குளமே கிடைச்சாச்சு. நீ போகலாமு'ன்னு  சொல்லிட்டார்.
என்னடா இப்படி ஆகிப்போச்சே... இந்தத் தண்ணிக்குடத்தை வச்சுக்கிட்டு இப்படி இங்கேயும் அங்கேயும் அலையணுமான்னு யோசிச்ச ஐராவதம்,   குடத்துத் தண்ணியைத் தானே காசிவிஸ்வநாதருக்கு அபிஷேகம் செஞ்சுட்டு, கும்பிடு போட்டுட்டுத் திரும்பிப் போயிருக்கு!


பொதுவா கோவிலில் இருக்கும் குளம் போல இல்லாமல்  ஊருணி ஸ்டைலில் இருக்கு இந்த புலிப்பாய்ச்சி தீர்த்தம். ச்சும்மா ஒரு பக்கம் மட்டும் கம்பிக்கதவு போட்டு வச்சுருக்காங்க கோவில் வாசலுக்குப் பக்கம்.
மத்தபடி திறந்த வெளிதான். ஆடுமாடுகள் குளிச்சுக்கிட்டும், குடிச்சுக்கிட்டும் இருக்கும் பிஸி ஏரியா!  மாட்டைக்  குளிப்பாட்டிக்கிட்டு இருந்தாங்க ஒரு அம்மா. கங்கையிலும் புனிதமான தீர்த்தம்!  போகட்டும் அந்த ஜீவன்களும் முற்பிறவியில்  காசி விஸ்வநாதரின் பக்தர்களாக இருந்துருக்கலாம்!
கோவிலுக்குள்ளே  காசி விஸ்வநாதர் லிங்க ரூபத்தில் தனிச்சந்நிதியில்.  வெளியே  உள்முற்றத்தில்  நந்தி தேவர்,  மூலவரைப் பார்த்தபடி மண்டி போட்டுருக்கார். அம்பாள் விசாலாட்சியும் தனிச் சந்நிதியில்.   நாமும் போய் கும்பிட்டுக்கிட்டோம்.  குளத்தைப் பார்த்தபடிதான்  கருவறைக் கதவு.  பௌர்ணமி நாட்களில் சந்திரன், குளத்துத் தண்ணீர் வழியா ஈசனை  தரிசிக்கறார்னு ஐதீகம்.
 இந்தக் கோவில்  தினமும்  காலை  ஆறு முதல் பகல் ஒரு மணிவரை திறந்துருக்கும். மாலையில் நாலு முதல் ஏழு முப்பத்தியஞ்சு வரை!!!

இந்த நாலு முக்கிய கோவில்களுமே அருள்மிகு பிரம்மபுரீஸ்வரர் வகையறா திருக்கோவில்கள்னு  எழுதிப்போட்டு வச்சுருக்காங்க, இந்து சமய   அறநிலையத்துறையினர்!
கொஞ்ச நேரம் புலிக்கால் முனிவர் சமாதியாண்டை உக்கார்ந்துட்டுக் கிளம்பினோம். சமாதிக்கு மேல் ருத்ராக்ஷப் பந்தல் ஒன்னு போட்டுருக்காங்க.  ஃப்ரெண்ட்ஸ் ரெண்டுபேரும் ஒரே ஏரியாவில்தான் சமாதி ஆகி இருக்காங்க!   ஒரே காலக்கட்டத்தில் போனாங்களான்னு தெரியலை......
இது ஊர்க் கடைசியில் இருக்கும் கோவில். இங்கிருந்து  வெளியேறி நெடுஞ்சாலையைப் பிடிக்க வேற வழி ஒன்னும் இல்லை. போனவழியாவே திரும்பி வரவேண்டியதுதான்.  அதேபோல திரும்பி  நெடுஞ்சாலை வழியா ஸ்ரீ ரங்கம் வந்து சேர்ந்தப்ப  பகல் மணி ஒன்னு.
பகல் சாப்பாட்டை நம்ம பாலாஜி பவனில் முடிச்சுக்கிட்டுக் கொஞ்ச நேரம் ஓய்வு.  எப்படியும் கோவில்கள் எல்லாம்  நாலு மணிக்கு மேல்தான் திறக்கறாங்க நம்ம ஸ்ரீரங்கம் ரங்கநாதர் கோவில் தவிர... ....

நாலுமணிக்குக் கிளம்பலாம். சரியா?

தொடரும்..............  :-)