Monday, October 23, 2017

திருப்பதி சாரம் என்னும் திருவண் பரிசாரம் (இந்திய மண்ணில் பயணம் 66)

சின்னதாத் திறந்த கோவில் கதவுக்குள் நுழைஞ்சால் நேரெதிரே கொடிமரம்!  இடதுவலதுபக்க மண்டபத்துத் தூண்களில் பாவைகள் கையில் விளக்கோடு!

ஆஹா.... திருவட்டார் கோவிலில் இருக்கற  மாதிரியே !!  என்ன ஒன்னு இங்கே போதுமான வெளிச்சம் இல்லை. மசமசன்னு....

சாவிக்காரர் சொன்னபடி வலம் போறோம். நம்மாழ்வார் பாசுரம் !

வண் பரிசாரத்திருந்த  திருவாழ்மார்பனை.... பாடறார்!  ஸ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி வாசம் செய்யும் மார்புக்கு உடையவன்!  நெஞ்சாங்கூட்டில்   வச்சுருக்கான்னு சொன்னது ரொம்பச் சரி! புராணப்பெயர் வண்பரிசாரம்.  மரியாதைக்குரிய திரு சேர்த்து திருவண் பரிசாரம் ஆச்சு.  காலப்போக்கிலோ என்னவோ....   திருப்பதிசாரம் ஆகிப்போச்சே!




ஆழ்வார்கள் பாசுரங்கள் பாடி    மங்களாசாஸனம் செய்த நூத்தியெட்டு   திவ்ய தேசக் கோவில்களில்  இந்தக் கோவிலும் ஒன்னு!

பெருமாளே   'இவர் நம்ம ஆழ்வார்'னு  சொன்னதால்  சடகோபருக்கு நம்மாழ்வார் என்ற பெயர் நிலைச்சுப் போச்சு.  நாம் பெருமாளின் திருப்பாதங்களைத் தாங்கி இருக்கும்   சடாரி சேவிக்கிறோமே.....  அது  இவரே தான். பொதுவாப் பெருமாள் கோவில்களில்  திருவிளக்கொளியில் தரிசனம் ஆனதும்  துளசி ப்ரஸாதம் கிடைச்சாலும், சடாரி நம் தலையில்  வாங்கினால்தான் பூரண திருப்தி  கிடைக்குது.   சடாரி தலைக்கு வரும் அந்த நொடி, நாம் ரெண்டு கைகளையும் கூப்பி கண்மூடி அதை வாங்கிக்கணும்னு எங்க அம்மம்மா சொல்வாங்க.  அதைமட்டும் விடாமல் நினைவு  வச்சுக்குவேன்!
நம்மாழ்வார் அவதார ஸ்தலமுன்னும்  சொல்றாங்க.  இந்தப்பகுதியைச் சேர்ந்த உடையநங்கை (நம்மாழ்வாரின் தாய்)குழந்தையை அந்தக் கால வழக்கப்படி,     தன் தாய் வீட்டில் பெற்றெடுத்துருப்பாங்கன்றதால் சொல்றாங்க போல! ஆனால் இவுங்க கல்யாணம் கட்டிப்போனது  திருக்குறுகூர்  ஆச்சே!



அங்கே   கோவிலில் இருக்கும் புளியமரத்தடிக்கு(லக்ஷ்மண அவதாரம்)பனிரெண்டு நாள் குழந்தையா இருந்தப்பயே தவழ்ந்துபோய் (!) உக்கார்ந்துட்டார்னு கோவில் புராணம் சொல்லுது.  அப்போ குழந்தை அங்கே திருக்குறுகூரில் பிறந்துருக்குமோ?  இவர்காரணம்தான் திருக்குறுகூர், ஆழ்வார் திருநகரியா பெயர்  மாத்திக்கிட்டு இருக்கு!

என்னவோ போங்க....   இப்படித்தான்  குண்டக்க மண்டக்கன்னு  மனசு லாஜிக் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கு....... ப்ச்....  


இதையெல்லாம் ஒரு பக்கம் தள்ளிட்டு, யோசிச்சால் நம்மாழ்வாரின் தாய் அவதரித்த தலமுன்னு சொல்லலாம்.  எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்ச ஒரு விஷயம் என்னன்னா....  நம்ம ஆழ்வார் திரு  நக்ஷத்திரம் 'விசாகம்'  !!!

இந்தப்பகுதி எல்லாம் முந்தி சேரநாட்டைச் சேர்ந்துருந்தது என்பதால் கேரள வழக்கப்படி  ஆண்கள் மேல்சட்டையோடு கோவிலுக்குள் வரப்டாது, கேட்டோ!
உள்ப்ரகாரம் சுத்தமாத்தான் இருக்கு. நந்தவனத்துக்குத் தனியா இடம் விடலை போல.... இங்கேயே  அங்கங்கே பூச்செடிகளை வச்சுருக்காங்க.  பெரும்பாலும் அரளிச்செடிகள் தான்.  மண்டபங்களில் எல்லாம்   வெளிப்புற சுவத்துலே  பாவைவிளக்கு சிற்பங்கள்தான்.  அந்தக் காலத்துலே கோவிலுக்குள் தீபம் ஏற்ற இதுதானே முறை, இல்லையோ!
இங்கேயே மண்டபத்தையொட்டியே உள்ளடங்கியவிதமா கோவில் கிணறு.  ஜகடையும் கயிறும் பார்த்தவுடன், ஒரு வாளி தண்ணீர் இறைச்சார் நம்மவர்.

சுண்ணாம்பு அடிக்கிறேன்னு சிற்பங்களுக்கெல்லாம் வெள்ளையடிச்சு வச்சுருக்காங்க.   பழமை மாறாமல் புதுப்பிக்கும் கலையை நம்மவங்க இன்னும் கத்துக்கலை....
சொர்க்கவாசல்  இப்படி.......  ப்ச்.... புழக்கடை கதவாட்டம் கிடக்கு!

கருடர்  வந்து காட்சி கொடுத்தார் !


வலம் வந்து கருவறை மண்டபத்துக்குள் போறோம்.  வளைவு  வாசலில் ஜயவிஜயர்களுக்குப் பதிலா ரெண்டு பக்கங்களிலும்  சங்கபாணி, சக்கரபாணி!


பெரியதிருவடி... பெருமாளைப் பார்த்தபடி!

கொஞ்சம் இருட்டாத்தான் இருக்கு இந்த அர்த்தமண்டபமும். அதோ அங்கே  கொஞ்சம் தள்ளி உள்ளில்  திருவாழ்மார்பன் !   இருந்த நிலையில் நல்ல உசரம்தான்!  ஒன்பதடியாம்!
பட்டர்ஸ்வாமிகள் உள்ளே இருந்தவர்,  திருவிளக்கொளியில் தரிசனம் பண்ணி வச்சுட்டு வெளியே வந்து நமக்கு தீபாரத்தி தொட்டுக் கும்பிட நீட்டறார்!  அவரைப்  பார்த்து நாம் அம்பரந்துபோனேன்!   நாம் வெளியே தேவுடு காத்த சமயம் உக்கார்ந்துருந்த  பெரியவர்!

கோவில் திறந்ததும் நாம் உள்ளே வந்துட்டோமில்லையா.....  அவர் போய் குளத்தில் குளிச்சுட்டு ஈர உடையோடு பெருமாள் சந்நிதியில் சாயரக்ஷைக்குண்டான ஏற்பாடுகள் செஞ்சுக்கிட்டு இருக்கார்!   ஐயோ.... இவரைப்போய் நம்மோடு டீ குடிக்கக் கூப்பிட்டேனேன்னு எனக்கு பேஜாராப் போச்சு.

இங்கே தாயாருக்குன்னு தனி சந்நிதி இல்லை. அதான் திரு மார்பிலேயே இருக்காளே!  மூலவரும் கடுசர்க்கரைப் படிமம் என்பதால் அபிஷேகம் எல்லாம் இல்லையாம்!  வெறும் அலங்காரம் மட்டும்தான் :-)

பக்கத்தூரான சுசீந்த்ரத்துக்கு  ஞானாரண்யம்  என்ற பெயர் இருக்காம். சிவன் இங்கே முனிவர்களுக்கு தரிசனம் கொடுத்துருக்கார், தாணுமால்யனாக!  அப்ப அந்த முனிவர்கள், திருமாலாகக் காட்சி கொடுக்கச் சொல்லி வேண்டிக்கிட்டு, கொஞ்ச தூரத்தில் இருக்கும் சோமதீர்த்தத்துக்கு  அருகில் தவம் செஞ்சுருக்காங்க.  அவுங்களுக்காக  அங்கே காட்சி கொடுத்து, 'என்ன வரம் வேணுமு'ன்னு தெய்வ வழக்கபடிக் கேட்க,  முனிவர்கள், சாதுக்கள் வழக்கபடி அவுங்களும் 'இங்கே இப்படியே இருந்து  அனைவருக்கும் அருள் செய்யணுமு'ன்னு வேண்ட.... அப்படியே ஆச்சு!

அந்தக்காலத்தில் சாமியாண்டை எனக்கு இதைக்கொடு, எனக்கு மட்டும் அதைக்கொடுன்னு  கேக்கறதில்லை. எது கேட்டாலும் அது பொதுவா உலகமக்களுக்கும் உலக நன்மைக்கும்தான்!
சோமதீர்த்தம்தான் இங்கிருக்கும் புஷ்கரணி. சோமலக்ஷ்மி தீர்த்தமுன்னு அங்கே  எழுதுனது ரொம்பச் சரி!



காத்துருந்து காத்துருந்து கிடைச்ச தரிசனம் இது!  ஒரு அரைமணி நேரம்தான் கோவிலில் இருந்தோம்.  அப்படி ஒன்னும் பெரிய கோவிலா இல்லை.  எனக்குக் கொஞ்சம் ஏமாத்தம்தான்!
கருவறை விமானம் பளிச்ன்னு  இருக்கு.  புது பெயின்ட்!

மத்தபடி கோவிலை  இன்னும் கொஞ்சம் நல்லா வச்சுருக்கலாமோன்னு  தோணியது உண்மை....

காலையில் 6 மணி முதல் 11 வரையிலும் மாலை 5 மணி முதல் 8 வரையிலும் கோவில் திறந்துருக்கும்.  மாலை மணி அஞ்சு என்பதைக் கவனமா நினைவில் வச்சுக்குங்க :-)

 நல்ல தரிசனம், அதுவும் ஏகாந்த தரிசனம் இல்லையோ!    நம்ம நூத்தியெட்டு யாத்திரையில் இன்னும் ஒரு கோவில்தான் பாக்கி என்ற எண்ணம் வந்தது உண்மை. பெருமாளே.... அதையும் நீரே நடத்திக்கொடுக்கணுமுன்னு  மனசார வேண்டிக்கிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினோம்.....

சலோ,  கன்யாகுமரி!


தொடரும்.......  :-)


Friday, October 20, 2017

உண்மையாவே தேவுடு காக்க வச்சுட்டான்! (இந்திய மண்ணில் பயணம் 65)

இவ்ளோ கிட்டேன்னு தெரியாமப்போச்சே.....    ஒன்னே முக்காலுக்குக் கிளம்பி  அம்பதே நிமிட்லெ கோவில் வாசலுக்கு வந்து சேர்ந்துருந்தோம்.  இன்னும் கொஞ்சம் லேட்டாக் கிளம்பி இருக்கலாம், இல்லே?

அங்கேயும்தான் கோவில் மூடியாச்சு.  ராமானுஜம் வீட்டுலேயே உக்கார்ந்துருக்க முடியுமா?   அங்கே உக்கார்றதுக்குப் பதிலா இங்கே உக்கார்ந்தால் ஆச்சுன்னு நம்மவர்  ஒரு கட்டைச் சுவர் மேல் உக்காந்தார்.

  வர்ற  வழியில் எருவாடி தாண்டித்தான் வரணும். பச்சபிள்ளை அம்மா தற்காகூட ஒன்னு பார்த்தேன்.
மனநிலை சரி இல்லாதவங்களை இங்கிருக்கும் ஒரு  பெரிய தர்காவுக்குக் கூட்டி வந்து மந்திரிப்பாங்கதானேன்னதுக்கு அது கீழக்கரையாண்டை இருக்கும் ஏர்வாடி, இது நெல்லை எருவாடின்னு  பதில் கிடைச்சது. பெயர் குழப்பம் வந்துருச்சே....
தோழியின் பெயர் கூட ஒரு இடத்தில் பார்த்தேன்!  வள்ளியூர் கடக்கும்போது எங்கே பார்த்தாலும் காற்றாலைகள் !  காத்தே இல்லாததால் எல்லாம் ச்சும்மா நின்னுக்கிட்டு இருக்கு.
ஆரல்வாய்மொழி  பெயர்ப்பலகை பார்த்ததும்.... ஹைய்யோ  எவ்ளோ அழகான பெயர்னு  இப்பவும் ஆச்சரியம்தான்!

திருவண்பரிசாரம் என்ற திருப்பதிசாரம் கோவிலுக்குத்தான்  வந்துருக்கோம்.
கோவிலுக்கான  அலங்கார வாசல் அழகு! கடந்து போய் கோவில் வாசலுக்குப் பக்கம் வண்டியை நிறுத்தினார் சீனிவாசன்.
எதிரில் ஒரு பெரிய குளம்! கோவில் புஷ்கரணி.  உள்ளே போக சின்னதா ஒரு மண்டபம். கருங்கல் இருக்கையும் கட்டைச்சுவருமா இருக்கு! மரத்தடியில் புள்ளையாரும் நாகர்களும் ஒரு பக்கம்.
நாலு மணிக்குக் கோவில் திறந்தவுடன்,  சாமி தரிசனம் முடிச்சுக்கிட்டு கிளம்பிடலாம்னு நினைப்பு.  ஆனால்....
குளம் நல்ல ஆழமாம். அறிவிப்பு போட்டுருக்காங்க.   சோமலெஷ்மி தீர்த்தம் ! திருவாழ்மார்பன் திருக்கோவில். லக்ஷ்மி வாசம் செய்யும் மார்பு!  நெஞ்சாங்கூட்டில்  வச்சுருக்கான்!!!
கோவிலின் வெளிப்பக்கத்தையும் குளத்தையும் க்ளிக்கிக்கிட்டு இருந்தேன்.  கோவில் மதில் கட்டுனது  1111 வது வருஷமாம்!  ஹைய்யோ!!!!
அப்போ ஏது இங்லிஷ் வருசக் கணக்கெல்லாம்?   ஹிந்து கேலண்டர் கணக்கோ?  ரேடியோவில் அந்தக் காலத்துலே சக வருஷம்னு ஆரம்பிப்பாங்களே   அப்படி இருக்குமோ......

கோவில் முகப்பு வாசல் கதவு நல்லா டிசைனா இருக்கே!

ஆடுகள் வந்து நம்மைக் கண்டுக்கிட்டுப் போச்சு :-)  ரொம்பநேரம் ஆனாப்லெ இருக்கேன்னு பார்த்தால் நாம் வந்து இன்னும் அரைமணிக்கூர் ஆகலையாக்கும்!

'நாகர்கோவில் போயிட்டு வரலாமா'ன்னார் நம்மவர்.

"நாகர்கோவிலா? எதுக்கு  அவ்ளோ தூரம்? "

'தூரமெல்லாம் இல்லை ஆறே கிமீதான்.  இங்கே ச்சும்மா உக்கார்ந்துருக்காம போயிட்டு வரலாமே'ன்னார்.

தேவுடு, நம்மை தேவுடு காக்க வைக்குதே!

"அங்கேயும் கோவில் மூடி இருக்காதா?  "

"நாலு மணிக்குத் திறந்தவுடன்,  தரிசனம் பண்ணிக்கிட்டு இங்கே வந்துடலாம்.... ஏற்கெனவே போன இடம்தான். "

அடுத்த காமணியில் நாகராஜா கோவில் வளாகத்துக்குள் நுழைஞ்சோம்.
சட்னு என்னமோ விரிச்சோன்னு இருக்கேன்னு பார்த்தால்..... நிறைய மரங்களைக் காணோம். புதுசா ஒரு கட்டடம் முளைச்சுருக்கு.  கோவில் வாசலுக்குமுன்னால் இருக்கும் அரசமரத்தின் அடர்ந்த கிளைகளையும் இலைகளையும் காணோம்.  என்ன ஆச்சு?  அரசமரத்தடி புள்ளையாரும், நாகர்களும்  வெயில் காய்ஞ்சுக்கிட்டு இருக்காங்க....
அரசமர இலைகள்  பழுத்து நான் பார்த்ததே இல்லை.... பழுக்க ஆரம்பிச்சதுன்னு  கிளைகளைத் தரிச்சுப் போட்டுருக்காங்களாம். ஆனால் மரத்துக்கு உயிர் இருக்குன்னார் நம்மைப்போல் வெளித்திண்ணையில் உக்கார்ந்துருந்த  உள்ளூர்கார பக்தர்!
கோவில் நீளம் எவ்வளவோ  அதே நீளத்துக்கு நீண்டு கிடக்கும் திண்ணையில் அங்கங்கே மக்கள்ஸ் ஓய்வா கிடந்தும் அமர்ந்தும் காட்சி கொடுக்கறாங்க.
நானும் நானும்னு ஒரு சேவலும்!
கோவிலுக்கு பிரதான வாசலா ரெண்டு இருக்கு. ஒன்னு அனந்த க்ருஷ்ணன் சந்நிதிக்கும், இன்னொன்னு நாகராஜா  சந்நிதிக்குமா!  திண்ணை பொது :-)
வேடிக்கையும் , க்ளிக்ஸும், பேச்சுமாக் கொஞ்சம் நேரத்தைக் கடத்திட்டு,  '  திண்ணை  பக்தரிடம்'  கோவில் எத்தனை மணிக்குத் திறப்பாங்கன்னு (சின்னப்பேச்சு)கேட்டு வச்சால் அஞ்சு மணிக்காம்!

போச்சுரா....   இப்ப மணி மூணரை கூட ஆகலை. ஒன்னரை மணி நேரம் காக்க இயலாது.....

நம்மவரும், 'ஏற்கெனவே 'பார்த்த' கோவில்தானே.......   எழுதப்போறியா என்ன?'ன்னார்!  இல்லைன்னேன்.

அப்போ எழுதுனது போதும்தானே?  



 அப்ப  அந்தப் பக்கம் என்னன்னு போய்ப் பார்த்துட்டுக் கிளம்பிடலாம்.  அங்கே நாலுமணிக்குக் கோவில் திறந்துருவாங்கன்னார்.

அதுவுஞ்சரித்தான்னு,  திண்ணையில் இருந்த ஜன்னல்வழியா உள்ளே நாலு க்ளிக்ஸ்.  சாமிக்கும் நாம் வந்து போனது  தெரிஞ்சுரும் :-)
நாகராஜா சந்நிதி வாசலுக்கு முன்னால் படுசுத்தமா இருக்கும் நாகதீர்த்தத்தையொட்டி இன்னொரு வாசல் இருக்கு.... ஆனால் போன முறை அதுக்குள்ளே போன நினைவு இல்லைன்னு திறந்துருந்த  அந்த கேட்டுக்குள்   நுழைஞ்சோம்.

முகப்பு வளைவில் சிவன் குடும்பத்தினர் எல்லோரும் காட்சி கொடுக்கறாங்க!  அந்தப்பக்கம் விஷ்ணு, இந்தப் பக்கம் சிவன். நடுவிலே ரெண்டு பேருக்கும் பொதுவா  இருக்கும் நாகராஜன்! 

ஒருத்தர்  படுக்கையாப் பயன்படுத்தறார். இன்னொருத்தர்  கழுத்து, காலு, இடுப்புன்னு  நகைநட்டாக !  இவருடைய புள்ளைகளும் நாகத்தை வச்சு விளையாட்டுதான் :-)  இடுப்பு பெல்ட் கூட  பா......ம்.....பு   தான்   !!!!


(நல்ல நகை!  ஒருத்தனும் திருடமாட்டான் !!  கோவில் நகைகளைக் கொள்ளையடிக்கிறாங்களே....  திருட்டு எண்ணத்தோடு தொட்டதும் நாகமா மாறினால் எப்படி இருக்கும் !!) 



உள்ளே  கோவில் மண்டபம் போல் இல்லாம எதோ ஷெட் போட்டாப்லெ இருக்கு.  அங்கங்கே சில சந்நிதிகள்.
முதலில் புள்ளையார்! அவர்கூடவே  காவடி தூக்கிக்கிட்டு நிக்கும்....  முருகனா என்ன?

பாலமுருகனுக்கு ஒரு தனிச்சந்நிதி!

சுவரில் ராம லக்ஷ்மண சீதை!  தொட்டடுத்து 'வேண்டுதல் மாலை'யுடன் நம்ம ஆஞ்சி!  இவர் மட்டும் ஸ்பெஷல் போல.... கண்ணாடிப்பொட்டிக்குள் இருந்து காட்சி கொடுக்கறார்!

துர்கை சந்நிதி இருக்கு! இவள் தீர்த்த துர்கையாம்!  எதிரில் இருக்கும் நாகதீர்த்தக்குளத்தில் இருந்து ஆப்ட்ட சிலைன்னு கூடுதலா ஒரு தகவல்.  அம்மச்சின்னு உள்ளூர் மக்கள்ஸ்  பெயர் வச்சுருக்காங்க!   அம்மச்சி.... மாதா.... லோக மாதா....
சந்நிதிக்கு  முன்னால் ஒரு தீபஸ்தம்பம்!  சூப்பர்!
குழலூதும்  'வேணு கோபாலன்' சந்நிதி!

சுவத்துலே சிவப்புராணம் எழுதி வச்சுருக்காங்க.  நம்ம மாணிக்கவாசகர் அருளிச் செய்த பகுதிகள்!
திரும்பத் திண்ணைக்கு வந்து உக்கார்ந்தேன். என் தனிமையைப் பொறுக்கமாட்டாமல் துணைக்கு வந்த  சேவல்.  கையெட்டும் தூரத்தில்  உக்கார்ந்து அதுவும் வேடிக்கை பார்க்குது:-)
வேணுங்கற சமயம் இறக்கை இல்லாமலேயே பறக்கும் நேரம், இப்ப வேணாங்கறபோது அப்படியே கிணத்துலே போட்ட கல்லாட்டம் உக்கார்ந்துருக்கு....

நம்மவர் ஒரு தூணாண்டை இடம் பிடிச்சவர்,  சரிம்மா... கிளம்பலாம். மூணே முக்கால் ஆச்சு. அங்கே போய் நாலு மணிக்குக் கோவில் திறந்ததும் கும்பிட்டுக்கிட்டுப் போய்க்கிட்டே இருக்கணும்ன்னார்.

இன்றைக்கு ராத்தங்கல் எங்கேன்னு ஒரு சின்ன யோசனை.  தின்னேலிக்கே போகலாமா.... இல்லை... கன்யாகுமரியா?

கன்யாகுமரிக்கே என் ஓட்டு:-)  வெறும் இருபத்தியொரு கிமீதான். ரொம்பக் கிட்டக்கத்தான் இருக்கு!

தின்னேலி போகணுமுன்னா ஒன்னரை மணி நேரம் ஆகுமே..... அதுவுமில்லாம நான் கன்யாகுமரியை மறந்துட்டேன்.... அவளைப் பார்க்கணும்....  இன்னொருக்கா....

அதே ஹொட்டேல் ஸீ வ்யூ. கடல் பார்க்கும் அறை !   செல்லில் கூப்பிட்டு  ரூம் புக் பண்ணியாச்.

காமணியில் திருப்பதிசாரம் வந்துட்டோம்.  கோவில் இன்னும் திறக்கலை.
அப்ப ஒரு பெரியவர் வந்து கோவில் வாசலாண்டை இருக்கும் கல்லில் உக்கார்ந்தார். உள்ளூர்க்காரர்.... அவரிடம் விசாரிக்கலாம்னு கேட்டால்  அஞ்சு மணிக்குத்தான்  கோவில் திறப்பாங்களாம்!
நமக்குத்தான் நேரங்காலம் தெரியாம  ஊருக்கு முன்னாலே வந்துருக்கோம். உள்ளூர்க்காரர் எதுக்கு  நாலே காலுக்கே வந்து தேவுடு காக்கறாராம்?

வீட்டுலே போரடிக்குதுன்னு  வந்துருப்பார். நம்மவர் 'டான்'னு பதில் கொடுத்தார்:-)

ஹூம்... ஆம்பளையா இருந்தா  எவ்ளோ சௌகரியம் பாருங்க.... போரடிச்சா வெளியே போய் சுத்தலாம்.  பொம்நாட்டிகளுக்கு  ஆகுமோ?  எப்பப் பார்த்தாலும் எதாவது வேலை இருந்துக்கிட்டே இருக்கும்.... செஞ்சு செஞ்சே வாழ்க்கை போயிருது....  (என் புலம்பல்!)

சின்ன உலாப்போன சீனிவாசன்,  டீ நல்லா இருக்குன்னு  சேதி  சொன்னார். பஜ்ஜி போடறாங்களாம்.  ஓ....    சரி டீயாவது குடிச்சுட்டு வரலாமேன்னு  புறப்பட்டு, பெரியவரையும் நம்மோடு ஒரு டீ குடிக்க  வாங்கன்னு அழைப்பு விட்டேன்.

இல்லம்மா.... நீங்க போயிட்டு வாங்கோன்னார். மலையாளம் கலந்த  தமிழ்!
நாங்க  ஒன்னரைநிமிச நடையில் டீக்கடையில் இருந்தோம்.    அஞ்சு ரூ சமாச்சாரம் நிறைஞ்ச    ஸ்ரீஐயப்பா டிபன் சென்டர்.  கூடவே வந்த சீனிவாசன்,  'இது இல்லை...அடுத்த கடை'ன்னார்!

பெண்கள் சுயதொழில் நடத்தறாங்க. சுப்பம்மா டீ போட்டுத்தர்றாங்க.

மீனா... பஜ்ஜி இன்சார்ஜ்!  வடையும் செஞ்சு வச்சுருக்காங்க. இப்போ வேகறது பஜ்ஜி !
கோவில் திறக்க அஞ்சுக்கு மேலே ஆயிருமுன்னு  கூடுதல் தகவலும் சொன்னாங்க.  அட ராமா.....
பொடிநடையில்  வந்து திரும்பவும் குளத்து மண்டபத்துலே  அவுங்கவுங்க   கல்லைப் பிடிச்சோம். கண் என்னவோ  கோவில் கதவையே பார்க்குது.... தாழ் திறவாய் மணிக் கதவே....

பெருசா அரை முழ நீளம் இருக்கும் சாவிக்கொத்தோடு ஒருத்தர் வந்து கோவில்கதவைத் திறந்து உள்ளே போய் சாத்திக்கிட்டார்.

ஒருவழியா அஞ்சடிக்க அஞ்சு  நிமிட் ஆனதும் கதவு திறந்தது.  வலதுகாலைத் தூக்கி வச்சு உள்ளே நுழைஞ்சேன்.  கொஞ்சம் இருளோன்னு இருக்கு.
அரைமுழ சாவிக்காரர்,  நீங்க போய் சுத்திட்டு வாங்கன்னு கை காமிச்சார்.  படம் எடுத்துக்கலாமான்னு கேட்டேன். பிரச்சனை இல்லையாம்.

ஆஹா... அது போதும்!!

தொடரும்......:-)