Monday, August 21, 2017

எங்கெங்கு காணினும்..... (இந்திய மண்ணில் பயணம் 46)

நூத்தி ஏழு ஏக்கர் நிலத்தில்  தரை முழுசும்  பளபளன்னு மின்னும் சலவைக்கல்!  அலங்காரமா உசந்து நிக்கும்  பளிங்குத் தூண்கள்.  புத்தர் நினைவிடங்கள்,  கோவில்களில் இருக்கறதைப்போல   பெரிய ஸ்தூபா  இப்படி  என்னென்னவோ இருந்தாலும்,  கண்ணைக் கட்டி இழுத்து நிறுத்துவது  நம்ம யானைகள்தான்!

ஒவ்வொன்னும் லைஃப் சைஸ் என்ற வகையில் உண்மை யானைகள் அளவில்தான்.  ஹைய்யோ..... வரிசை கட்டி நிக்குதுகள்!     அதுவும் மேடையில்  ஏறி!  எத்தனை இருக்குமுன்னு  எண்ண முடியாது.....
அறுவது ன்னு கணக்கு சொல்றாங்க. ராஜஸ்தான் கற்களாம்.  இப்படி ஒரு யானைப்ரேமி  நம்ம 'மாயாவதி பெஹன்'னு எனக்கு முதலில் தெரியவே தெரியாது.

அப்பப்பப் பத்திரிகை சேதிகளில் யானைச்சிலை யானைச்சிலைன்னு வாசிச்சதுதான்!

பரா இமாம்பாராவில் இருந்து கிளம்புன நாங்கள் நேரா வந்து சேர்ந்த  இடம்   பீம்ராவ் அம்பேட்கர் மெமோரியல் பார்க். கிட்டத்தட்ட ஒரு எட்டேமுக்கால் கிமீ தூரம்.   அட்டகாசமான சாலை!  இருவது நிமிட்ஸ்லே வந்தாச்சுன்னா பாருங்க!

ஒரு பாலம் போல இருக்கும்  பைபாஸ் சாலையின்  ஒரு இடத்தில் வண்டியை நிறுத்துன வினோத் இங்கெருந்து  பார்த்தால் முழுசாத் தெரியுமுன்னு சொன்னார்!
கீழே   கொஞ்ச தூரத்தில் புத்த ஸ்தூபா மாதிரி இருந்துச்சு.  வலது பக்கம் ரொம்ப தூரத்தில் யானை வரிசையோ?   கெமெராக் கண்ணை அனுப்பிக் கிட்டக்கக் கொண்டு வந்தேன்.....ஹைய்யோ!!!!
இங்கே கொஞ்சம் க்ளிக்ஸ் முடிச்சுக்கிட்டு  அங்கே வாசலுக்குப் போகலாமுன்னு  சொன்னதால்   அப்படியே ஆச்சு.
சாலையின் அழகும், அகலமும், தரமும் எந்த ஒரு வெளிநாட்டு  அழகுக்கும்   குறைஞ்சதில்லை!   இந்தியாவா இது?  ஹா.....
சாலையின் நடுவில்   அலங்கார மேடை அமைப்பின் நடுவில்   நாலு திசையிலும் நாலு புத்தர்கள்.  நின்ற திருக்கோலம்!
கீழே இறங்கும் சாலையில்  சமாஜிக் பரிவர்த்தன் ப்ரதீக் ஸ்தல் என்ற பெயருடன் ஒரு கட்டடம். அதில்  ரெண்டு சிலைகள்.  ஒன்னு  டாக்டர் அம்பேட்கர், இன்னொன்னு பெஹன் மாயாவதி.

நினைவு மண்டபம் (?) வாசலில் போய் இறங்கினோம்.  முகப்புக் கட்டடத்துக்கே  ரொம்ப தூரம் நடக்கணும். பளிங்குத் தரையும், செயற்கை நீரூற்றும், அதில் இருக்கும் யானைகளுமா ஒரு வரவேற்பு.   டிக்கெட் உண்டு உள்ளே போய்ப் பார்க்க. ஆளுக்குப் பத்து ரூ!



தோட்டமும் செடிகளுமா  அருமை!  இன்னும் கொஞ்சதூரம் நடந்து போனால் உள்ளே போகும் மெயின் கேட்!  வாசலில் ரெண்டு பக்கமும் யானைகள்.   15 ஜனவரி, 2003 ஆம் வருசம் பொதுமக்களுக்காகத் திறந்து வச்சுருக்காங்க  பெஹன்.  அப்போ அவுங்கதான் உத்தரப்ரதேஷின் முதல்வர்.     நாலு முறை முதல்வரா இருந்துருக்காங்க.
அவுங்க அரசியல் வாழ்க்கை, ஆட்சி இதெல்லாம் எனக்கு சரியாத் தெரியாதுன்னாலும் அவுங்களை எனக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்.  காரணம்....  அவுங்களும் யானைப்ரேமி  :-)

இந்த லக்நோவுக்குள் நுழைஞ்சதுலே இருந்து   'கேள்விப்பட்ட' யானைகளைக் கண் தேடிக்கிட்டே இருந்துச்சு. ஆனால் இதெல்லாம் தனியா ஒரு இடத்தில் இருக்குமுன்னு நினைச்சுப் பார்க்கலை.  ஊர் முழுசும் அங்கங்கே இருக்கும் என்ற எண்ணம்தான்....ஹிஹி...

ஆமாம்.... அது என்ன ஜனவரி 15க்குத் திறந்து வச்சுருக்காங்க?

 அன்றைக்குத்தானே அவுங்க பொறந்தநாள் :-)

கல்வெட்டைக் க்ளிக்கினதும், கேமெரா பேட்டரி உயிரை விட்டுச்சு.  காலையில் இருந்து  நைமிசாரண்யம், பரா இமாம்பரான்னு  ஏகப்பட்ட படங்கள் எடுத்ததில்  ரெண்டு பேட்டரியும்  தீர்ந்தே போச்சு.   இனி செல் கேமெராவே சரணம்  :-(
சமயம் பார்த்து இப்படிக் கழுத்தறுத்துருச்சேன்னு கொஞ்சம் சோகம்தான்.
முப்பது நாப்பதடி உயரம் இருக்கும்  பளிங்குத் தூண்கள்   ஏராளமா அங்கங்கே நிக்குது.  அதன் உச்சியில் திசைக்கொன்னாப் பார்க்கும் நாலு யானைகள்.
இது மெயின் கேட்டின் உட்புறம்.  ரெண்டு பக்கங்களிலும்  ஆண்கள், பெண்களுக்கான கழிவறைகள் இங்கே (மட்டும்)தான் இருக்கு.
மொத்த இடத்தையும் சுத்தி வந்தோமுன்னா கிட்டத்தட்ட  நாலரை லட்சம்  சதுர மீட்டர்களா இருக்கும்.  கால்கள் அசந்துதான் போகுது.   சில இடங்களில் பளிங்கு இருக்கைகள் போட்டுருக்காங்க.  வெயில் நேரத்துலே போனா....   பளிங்குத் தரைக்கும் அதுக்கும் சூடு பொங்கி  வரும். தாங்க முடியாது. நல்ல வேளையா  காலணியைக் கழட்டச் சொல்லலை என்றது ஆறுதல்.

(தாஜ்மஹல் தரையில் வெறுங்காலோடு ஓடுனது  இன்னும் மனசில் ஒட்டிக்கிட்டுத்தான் இருக்கு.  அன்றைக்கு 51 டிகிரி.  ஜூன் மாசம் 1994.  நேரம்  மட்ட மத்யானம். )

கொஞ்சம் சின்னச் செடிகளாத்தான் இருக்கு, நிழலுக்கு மரம்   ஏதும் இல்லைன்னு  சிலர் சொல்லிக்கிட்டு இருக்காங்கதான். இதுலே இன்னொரு விஷயமும் இருக்கு.  மரங்களை வச்சால் பறவைகள் வந்து கூடும்.  சும்மா உக்காருமோ?  எச்சமிட்டு எச்சமிட்டுக் கீழே பளிங்குத்தரை முழுக்க  அழுக்கு .... கழுவிவிட ஆட்கள் வைச்சு அது நதநதன்னு   அசிங்கமா இருக்காது?   என்னவோ போங்க.... எதுக்கெடுத்தாலும் குற்றம் கண்டுபிடிச்சுக்கிட்டுக் குறை சொல்லிக்கிட்டு இருந்தா நல்லாவா இருக்கு?

இங்கே பார்வையாளர் நேரம் காலை 11 முதல்  மாலை 9 வரை  என்பதால் கொஞ்சம் வெயில்தாழப் போனால் நிம்மதியாச் சுத்தி வரலாம்.  நாமும் போனது  மாலை  நாலே முக்காலுக்கு என்பதால்  வெயில் சமாளிக்க முடிஞ்சது. இத்தனைக்கும்  இது கோடை காலம் கூட இல்லை.
நினைவகக் கட்டடத்துக்குள்  நாங்க போகலை. உள்ளே பெரிய பெரிய சிலைகள் (மனிதர்கள்) இருக்குன்னாலும்.... நின்னு பார்க்க நேரம் இல்லை. காலையில் இருந்து சுத்திக்கிட்டு இருக்கோமா.... களைப்புதான்.
நமக்கு வேண்டிய யானைஸ் எல்லாம் வெளியிலேயே இருக்கறதால் நல்லதாப் போச்சு.  விளக்கு அலங்காரங்கள் கூட ரொம்ப நல்லா இருக்குமாம். இருட்டும்வரை காத்திருக்காம திரும்பிட்டோம்.
வரிசைக்கு முப்பதுன்னு எதிரும் புதிருமா  அறுபது யானைகளைப் பார்த்து வாயடைச்சு நின்னேன்தான்.  எப்படி க்ளிக்கினாலும் மொத்த  யானைகளையும்  ஒரே ப்ரேமில் அடக்க முடியாது.  இந்த அழகில் கையில் இருக்கறது செல்ஃபோன் கெமெரா மட்டுமே.....ப்ச்.
அரசியல் சார்ந்த குழு ஒன்னு  எதிர்ப்பு காமிக்கிறோமுன்னு ஒரு நாள் இங்கே புகுந்து யானைகளை சிதைக்க ஆரம்பிச்சுருக்காங்க..... (பாவம்.... அதுகள் என்ன செஞ்சது?) நல்லவேளையா அதைத் தடுத்து நிறுத்துன கையோடு  ராத்திரியோட ராத்திரியா  பழுதான யானையைச் சரிப்படுத்திட்டாங்கன்னு சேதி.
அது ஒருவேளை இந்த யானையோ?
யானைகளுக்குப்பின்னாலே ஏகப்பட்ட அரசியல் இருக்கு பாருங்க.....
அரசாங்க கஜானாவைக் காலி பண்ணிட்டாங்க, பொது மக்கள் பணம் எல்லாம் போச்சுன்னு  ஏகப்பட்ட  குற்றச்சாட்டுகளும் குழப்பங்களும்  ஒரு பக்கம் இருக்க...
நம்ம  மாதிரியே இன்னொரு ஜோடியும்  யானை பார்க்க வந்துருக்கு !!!

பொதுவா எல்லா பெரிய   கட்டடங்களும்  ஒருவித வேலை வாய்ப்பைக் கொடுத்துருக்கு, இல்லையோ?  கொஞ்ச நேரத்துக்கு  முன்னே நாம் பார்த்த அந்த பரா இமாம்பாராவும்  சனம்  பஞ்சம் பொழைக்கக் கட்டுனதாகத்தானே சொன்னாங்க.

இங்கேயும் எத்தனை பேருக்கு  வேலை கிடைச்சுருக்கும் கட்டுமானத்தின் சமயம்....!

கட்டுன வீட்டுக்குப் பழுது சொல்ல நம்ம சனம் எப்பவும் ரெடி  :-(

இங்கேயாச்சும் தனியா ஒரு இடத்துலே  நினைவகம் கட்டி இருக்காங்க. நம்ம சிங்காரச் சென்னையில் பாருங்க....     உலகின் நீளமான கடற்கரை என்ற  பெத்த பெயர்  வச்சுருக்கும் மெரினாவை சமாதிகள் வச்சு இடுகாடா ஆக்கி வச்சுருக்காங்க.... ப்ச்.....   என்னமோ போங்க.....
கொஞ்சம் நின்னு நிதானமாப் பார்க்க வேண்டிய இடம், என்னைப் பொருத்தவரையில்....
இதுக்காகவே இன்னொரு முறை இந்த ஊருக்கு  வந்து ஒரு வாரம் தங்கத்தான் வேணும்.

கிளம்பி ஹொட்டேலுக்கு  வந்துட்டோம். களைப்பா இருக்குன்னு ஒரு காஃபி குடிக்க  கீழேஇருக்கும் ரெஸ்ட்டாரண்ட் போனால் பக்கோரா   கிடைச்சது!      நம்ம பஜ்ஜிதான்:-)
கெமெரா பேட்டரிகளை எல்லாம் சார்ஜரில் போட்டுட்டு  வலை மேயும் கடமைகள் முடிச்சு, இன்னொருக்கா பெட்டிகளையெல்லாம் பேக் பண்ணி......

    நம்மவர் கிட்டே  இது ஒரு ....   பழக்கம். அதுவும் பொட்டி அடுக்கணுமுன்னா.... ரொம்பவே  சந்தோஷப்படுவார்.  நான் எப்பவும் சின்னதா ஒரு கேபின் பேக்லே  தினப்படிக்கானதை வச்சுக்குவேன்.  ரொம்பத் தேவைன்னா மாத்திரமே பெரிய பெட்டியைத் திறப்பேன்.  நம்மவரும் அப்படித்தான்.... என்ன ஒன்னு  தினமும்  ரெண்டுமுறை சில சமயம் மூணு முறை தேவை வந்துரும்  அவருக்குன்னே   :-)


ராச்சாப்பாட்டுக்கு   ரூம் சர்வீஸில் ஒரு தாலி மீல்ஸ். ரெண்டு பேருக்கு   இதுவே தாராளம்.
நாளைக்குக் காலை ஊரைவிட்டுக் கிளம்பணும். நல்லாத் தூங்கி  எழுந்தால் நீண்ட பயணத்தை சமாளிக்கலாம்:-)

தொடரும்........ :-)

PINகுறிப்பு :  படம் பார்க்க விருப்பம் இருந்தால்....  ஆல்பம் இங்கே :-)



Saturday, August 19, 2017

சனிக்கிழமை ஸ்பெஷல்: பூண்டு வத்தக் குழம்பு !

அதான் எல்லா விசேஷ தினமும்  இன்னும் ஒரு வாரத்துக்கு இல்லைதானே? இன்றைக்குப் பூண்டு போட்டக் குழம்பைச் செஞ்சுடலாமா?

நம்ம வீட்டில் பூண்டு உபயோகம் கொஞ்சம் அதிகம்தான்.  பூண்டு சலுகை விலையில் கிடைக்கும்போது வாங்கியாந்து, உரிச்சுட்டு அப்படியே ஃப்ரீஸ் பண்ணிக்கலாம். இது  ஒன்னோட ஒன்னு ஒட்டாம ஃப்ரீ ஃப்ளோவாத்தான்   உறையும். தேவைப்படும்போது ஒரு கை அள்ளிக்கலாம் :-)

நெல்லுக்குத்த மாவரைக்க நீரிரைக்க  மெசினு  வரிசையில் பூண்டு மெசினு ஒன்னு நம்மாண்டை இருக்கு.



என்ன ஏதுன்னு உங்களுக்குச் சொல்ல நேத்து படப்பிடிப்பும் நடத்தியாச்:-)
போனவாரம் நாலு பொதி, ஒவ்வொன்னும் 400 கிராம் வாங்கிவந்து,  முந்தாநாள் மெசினு வச்சு உரிச்சுதும் எடை பார்த்தால்  1427 கிராம்!  நாட் பேட் .  ஒரு 11%  தான்   தோல்.



 மெசினு இல்லையா? நோ ஒர்ரீஸ்.....   ஹாட் ஏர் அவனில் ஒரு மூணு நிமிட்ஸ் (225 டிகிரி) வச்சு எடுத்தால்  தோலைச் சுலபமாக்  கழட்டி விட்டுடலாம் :-)
தினம்தினம் சமையல் செய்யறது கூடப் பிரச்சனை இல்லை.... ஆனால் என்ன சமைக்கலாமுன்னு முடிவு செய்யறதைப்போல் தலைவலி வேறொன்னும் இல்லை....

நம்மவரிடம் கேட்டேன்... என்ன சமைக்கலாமுன்னு....

பூண்டுக் குழம்புன்னார்!  ஓக்கே....  டன்!

பேன்ட்ரியை நோட்டம் விட்டப்பக் கொஞ்சம் சுண்டைக்காய் வத்தல் போன பயணத்துக்கு  முன் போன பயணத்துலே  வாங்கியாந்தது...  கொஞ்சூண்டு பாக்கி இருக்கு.  போன பயணத்துலே கொண்டு வந்த பொட்டலத்தைத்தான் குப்பையிலே கடாசிட்டாங்களே...  ஏர்ப்போர்ட்லே  :-(  நாட்டுக்கே ஆபத்து  உண்டாக்கும்  மினி குண்டூஸ்?

சரி. இனி குழம்பலாம் வாங்க :-)

தேவையான பொருட்கள்:

புளி  ஒரு  நெல்லிக்காய் அளவு. ஊற வச்சுக் கரைச்சு வச்சுக்குங்க.

தக்காளி  மூணு

வெங்காயம் பெருசா இருந்தால் ஒன்னு. சின்னதுன்னா ரெண்டு.

பூண்டு  பற்கள் உரிச்சது  ஒரு கைப்பிடி அளவு.

சுண்டைக்காய் வத்தல்  கால் கப்

(நம்ம வீட்டுக்குன்னு தனி அளவைகள் இருக்கு என்பதால் புளி க்யூப் ஒரு நாலு. தக்காளி வெங்காய வதக்கல் க்யூப்  ஒரு ஆறு )

இன்னும் கொஞ்சம் ருசியா இருக்கட்டுமேன்னு  ஒரு ரெட் வெங்காயமும் சேர்த்தேன்.
குழம்புப்பொடி  மூணு டீஸ்பூன்  (நம்ம வீட்டுக்குழம்புப் பொடி  கொஞ்சம் மைல்ட்.  உங்களுக்கு விருப்பம் என்றால் குழம்புப்பொடிக்குப் பதிலா  ஒரு டீஸ்பூன் மிளகாய்த்தூள், ரெண்டு டீஸ்பூன் மல்லித்தூள் சேர்த்துக்கலாம்)

மஞ்சள் தூள்   அரை  டீஸ்பூன்

உப்பு  ஒரு டீஸ்பூன்  (நம்ம வீட்டுலே உப்பு குறைவு.  நீங்க உங்க ருசிக்குச் சேர்த்துக்கலாம்)

நல்லெண்ணெய்  ஒரு ஏழெட்டு டேபிள் ஸ்பூன் . ( சமையல் எண்ணெய் உங்களுக்கு எது வசதியோ அதையே பயன்படுத்தலாம்)

கறிவேப்பிலை,

கடுகு அரை டீஸ்பூன்

உளுத்தம் பருப்பு கால் டீஸ்பூன் (ஒரு வாசனைக்குத்தான்)

பெருங்காயத்தூள்  அரை டீஸ்பூன்

வெந்தியம்  அரை டீஸ்பூன்  (நான் கொஞ்சம் வெந்தியத்தை ட்ரை மிக்ஸி ஜாரில் போட்டு அரைச்சுத் தூளாகவும் வச்சுருக்கேன்)


செய்முறை:

ஒரு வாணலியை அடுப்பில் ஏத்துங்க. தீ மிதமா எரியட்டும்.  எண்ணெய் ஊத்திக் காயவிடுங்க.  எண்ணெய் சூடானதும்  கடுகு, உளுத்தம் பருப்பு சேர்த்து, கடுகு வெடிச்சதும்  வெந்தியம், பெருங்காயத்தூள்,         சுண்டைக்காய் வத்தலைப் போட்டு  வறுத்துக்கணும். ஆச்சா? இப்போ கறிவேப்பிலை சேர்க்கலாம்.
பூண்டு & வெங்காயம் சேர்த்து வதக்கணும்.  இதுக்கு ஒரு நாலைஞ்சு நிமிட்ஸ் ஆகலாம்





மஞ்சள் தூள், உப்பு சேர்க்கலாம் இப்போ. ஒரு நிமிட் ஆனதும் குழம்புப்பொடி சேர்த்து வதக்குங்க.  கடாயில் இருக்கும் எண்ணெயிலேயே வதங்குனால் மிளகாய் நெடி போயிரும்.

அடுத்ததாக சேர்க்க வேண்டியது அரிஞ்சு வச்ச தக்காளித்துண்டுகள்.  (நான்  எடுத்து வச்ச  தக்காளி வெங்காய க்யூப்களைச் சேர்த்தேன். அடுத்து புளி க்யூப்ஸ் )

ஒரு கிளறு கிளறிட்டு, புளிக் கரைசல் சேர்த்துக் கூடவே கொஞ்சம் தண்ணீரும் சேர்த்துக் கொதிக்க விடணும். ஒரு மூடியும் போட்டு வச்சுருங்க. அப்பப்பப் பார்த்துக் கொஞ்சம் கிளறிக்கொடுக்கணும் கேட்டோ.... இல்லைன்னா தண்ணீர் இல்லாம அடிப்பிடிச்சுரும்.

நாலு கொதி கொதிச்சவுடன், முந்திரிப் பருப்புகள் (!) மிதக்கும் பூண்டு, வத்தல் குழம்பு ரெடி!!
பூண்டு  சேர்க்க விருப்பம் இல்லாதவர்கள், இதையே பூண்டை விட்டுட்டுச் செஞ்சுக்கலாம்.  வெறும் வத்தல் குழம்பு ரெடி :-)

குழம்புப்பொடி நம் வீட்டு வகை:

முந்தி அதாவது இந்தியாவில்  வாழ்க்கை ஆரம்பிச்ச புதிதில்  கால் கிலோ மிளகாய் வத்தல், அரைக்கிலோ தனியா விதை,   அரைக் கப் துவரம் பருப்பு, அரைக் கப் கடலைப்பருப்பு, அரைக் கப் அரிசி,  கால் கப் உளுத்தம் பருப்பு,   கால் கப் மிளகு, கால் கப் சீரகம்  எடுத்து  வெயிலில் நல்லாக் காயவச்சு மெஷீனில் கொடுத்து அரைச்சு வச்சுக்குவேன்.

நாட்டை விட்டு வந்தவுடன் பார்த்தால்  இங்கே நம்மூர் மாவு மில் போல ஒன்னுமே இல்லை.  ஃபிஜியிலும் இப்படித்தான். வீட்டில்தான் அரைச்சுக்கணும்.

அதனால் சின்னதா ஒரு  மாத்து வழி கண்டுபிடிச்சேன்.

மிளகாய்த்தூள் ஒரு கப், தனியாத்தூள்  மூணு கப் எடுத்து ஒரு பாத்திரத்தில் போட்டு வச்சுக்குவேன்.  ஸ்பூனால் ரெண்டு கலக்கு கலக்கிக்கணும்.

துவரம் பருப்பு, கடலைப்பருப்பு, உளுத்தம் பருப்பு , அரிசி  தலா ஒரு  குழம்புக் கரண்டி,  ரெண்டு டேபிள் ஸ்பூன் மிளகு, ரெண்டு டேபிள் ஸ்பூன்  சீரகம்  எல்லாம் தனித்தனியா வாணலியில் எண்ணெய் விடாமல் வறுத்து எடுத்துக்கிட்டுக் கொஞ்சம் ஆறுனதும் மிக்ஸி ட்ரை ஜாரில்  அரைச்சுச் சலிச்சு எடுத்துக்கணும். ஆச்சா?

இப்பப் பாத்திரத்தில் எடுத்து வச்ச பொடிகளுடன், இதையும் கலந்துட்டு, இன்னொருமுறை மிக்ஸியில் நாலு சுத்துச் சுத்தி எடுத்து வச்சால் துள்ஸீ'ஸ் குழம்புப்பொடி தயார்!

இன்னும் கொஞ்சம் குறுக்கு வழின்னு    மேலே ரெண்டாவதாச் சொன்ன பருப்பு வகைகள், மிளகு சீரக சேர்க்கையை மட்டும் கூடுதல் அளவில்  செஞ்சு  தனியாகப் பொடிச்சு அப்படியே எடுத்து வச்சுருக்கேன்.

சின்ன பாட்டில் தான் குழம்புப் பொடிக்குன்னு  எடுத்து வச்சுக்கிட்டு, அது தீரத்தீரக் கலந்து வச்சுக்குறேன்.

 மிளகாய்த்தூள் ஒரு குழம்புக்கரண்டி, மல்லித்தூள்  மூணு குழம்புக் கரண்டி, மேலே சொன்ன அரைச்சு வச்ச பொடிரெண்டு குழம்புக் கரண்டி !

சரியான சோம்பேறி............    :-)

PINகுறிப்பு: இந்தக் குழம்புப்பொடியை சாம்பாருக்குப் போடுவதில்லையாக்கும்!

 இந்த சமையல் குறிப்பு வரப்போகும் ஈஸிபீஸி இண்டியன் ரெஸிபியில் இடம் பெறுகிறது!



Friday, August 18, 2017

இமாம் பரா...........(இந்திய மண்ணில் பயணம் 45)

வடக்கீஸ்கள் வடையத்தானே பரான்னு சொல்றாங்க.  அப்போ.... இது இமாம் சுட்ட  வடையோ?   சேச்சே....  அப்படியெல்லாம் இல்லையாக்கும், கேட்டோ!
ரொம்ப ஒன்னும் பார்க்க நேரம் இல்லைன்னா கூட  ரெண்டு இடம் கட்டாயம் போகணும். அதுலே ஒன்னு அண்ணன் சொன்ன இமாம்பரா.  நம்ம ஹொட்டேலில் இருந்து  ஒரு மூணரை கிமீ தூரம்.  ரெண்டே முக்காலுக்குப் போய்ச் சேர்ந்தோம்.
வாசலில் பெரிய கூட்டம். எல்லாம் பயணிகள்தான். நம்மை  வாசலில் இறக்கி விட்ட வினோத்,  பார்க்கிங் தேடிப் போயிட்டார்.  குதிரை வண்டிகள் வரிசை கட்டி நிக்குது.    அதுலே போய் பழையகால வாழ்க்கையில் கொஞ்சம் லயிக்கலாமுன்னு ஆசை இருந்தாலும்............    நமக்கு இப்போ நேரக்குறைவு....   ஆகட்டும்.... பின்னொருக்கில்.....
இமாம்பரா உள்ளே போய்ப் பார்க்க ஒரு  கட்டணம் இருக்கு.  ரொம்ப அதிகம் இல்லை  இருபத்தியஞ்சுன்னு நினைவு.  கவுன்ட்டர் கிட்டேகூடப் போக முடியாமல்  கூட்டம் நெரியுது.
இந்த வளாகத்துக்கு முகப்பே ரொம்பபெருசு. ஒரு ப்ரேமில் அடக்க முடியாது.  எதிர்வாடைக்குப் போனால்  க்ளிக்கலாம்தான். ஆனால்  எங்கே  இந்தக் கூட்டத்தில்.....   எதிர்வாடையிலும் ரொம்பவே அழகான  ஒரு கட்டிடம். ஏறக்குறைய இந்தப்பக்கம் இருப்பதைப்போலவேதான். ஆனால் சின்னது.  உண்மையில் அது குலாப் வாடிகா என்னும் ரோஜாத் தோட்டத்துக்கான நுழைவு வாசல்தான்.  நேரக்குறைவு காரணம் உள்ளே போகலை.
பொதுவா காலையில் 6 மணி முதல் மாலை 5 வரை திறந்திருக்கும்  இடம்தான் இது. ஆனால் இன்றைக்கு வெள்ளிக்கிழமையாப் போயிருச்சே.....   உள்ளே இருக்கும் மசூதியில்  பகல் தொழுகை  முடிஞ்சாட்டுதான்  பயணிகளுக்கு அனுமதியாம்.  மூணு மணி ஆகிருமாம்.  போகட்டும் இன்னும் பத்து நிமிட்ஸ்தானே....    அதுவரை உங்களுக்கு  இடத்தின்  சரிதச்சுருக் (!) சொன்னால் ஆச்சு :-)


1784 வது வருசம், கொடிய பஞ்சம்.  அப்ப இந்தப் பகுதியை  ஆண்டுக்கிட்டு இருந்தவர் நவாப்  ஆஸஃப் உது தௌலா (Asaf-ud-Daula, Nawab of Awadh,) உச்சரிப்பு சரியா எழுதி இருக்கேனான்னு தெரியலை )சனம் பஞ்சம் பொழைக்கணுமுன்னா  காசு வேணும்.  காசு சம்பாரிக்கணுமுன்னா வேலை வேணும்.  அதனாலே ஒரு வேலை உற்பத்தியா இந்தப் பெரிய கட்டடத்தைக் கட்ட ஆரம்பிக்கிறார்.   சனமும் வந்து வேலை செஞ்சு கூலி வாங்குது.  ( இப்பத்தைய அரசு மாதிரி  வோட்டுக்காக  இலவசமும் கொடுக்கலை. அதை கொஞ்சம் கூட  வெக்கம் இல்லாம மக்களும் கைநீட்டி வாங்கலை, பாருங்க)
1785 ஆம் வருசம் கட்ட ஆரம்பிச்சது  கட்டி முடிச்சது  1791 ஆம் வருசம்.  சாதாரண  மக்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு  உயரம் வரை வேலை செஞ்சுருக்காங்க. அதுக்கு மேலே கட்டடக்கலையில் தலை சிறந்த வல்லுநர்கள்  வேலையை முடிச்சு வச்சுருக்காங்க. நாட்டின்      இந்தப் பகுதிக்குப் பெயர் அவாத் என்பதாம். (ஓ ...  அதுதான் நாம் இப்போ தங்கியிருக்கும்  ஹொட்டேலின் பெயர்க் காரணமா? Hotel Clarks Avadh.  ) இந்த  அவாத் கட்டடக்கலைன்னே  ஒன்னு இருக்காமே!

அந்தக் காலத்துலே    இஸ்லாமிய மக்கள் கூடும்   மண்டபம்  (இமாம்பாடா)   என்ற வகையில்தான் இதைக் கட்டி இருக்காங்க.  தொழுகை நடத்திக்க பக்கத்துலேயே தனியா ஒரு மசூதியும் கட்டி இருக்காங்க.

அப்புறம் 1838ஆம் வருசம்  இந்தப் பகுதியை ஆண்ட மூணாவது நவாப் முஹம்மத் அலி ஷா  ( Muhammad Ali Shah, the third Nawab of Awadh)  அவர்கள்  இன்னொரு  ஹால்/ கூடம்  / இமாம்பரா) கட்டி இருக்கார்.  இது  அளவில் கொஞ்சம் சின்னது,  என்ற   காரணத்தால்  அதுக்கு    ச்சோட்டான்னு  பெயர் வந்துருக்கு. (நாம் ச்சோட்டாவுக்குப் போகலை. படாவே போதும் இப்போதைக்கு!)

அந்தக் காலத்துலே ஊருக்குள்ளே வர்றதுக்கே ஒரு  நுழைவு வாசல்  கட்டி வச்சுருக்காங்க. ரூமி தர்வாஸான்னு  பெயர்.  இப்பவும் சாலையில் போகும்போது நாம் இதைக் கடந்துதான் போவோம்....
மணி மூணடிக்கப் போகுது....  டிக்கட் கவுன்ட்டர் திறந்துட்டாங்க போல....   வாசல்  கூட்டம் கரைய ஆரம்பிச்சதும் நாமும் உள்ளே போனோம். வாசலுக்குள்ளே நுழைஞ்சால் கண் எதிரே பிரமாண்டமான  கட்டடம்.  அதையொட்டியே  நமக்கு  வலப்பக்கம் அந்த மசூதி!  ரெண்டு கட்டடங்களுக்கும் பொதுவா வளாகத்துலே  அழகான தோட்டம்.  நல்லாவே பராமரிக்கிறாங்க  போல!


அப்பதான்  இந்த போர்டைப் பார்த்தேன்.....
அட ராமா.....   இந்த ட வராதது வடக்கர்ஸுக்கு இல்லை போல!
வெள்ளைக்காரன் நாக்கு மடியாமக் கிடந்துருக்குன்னு கொஞ்சம் புரிஞ்சது.  இங்கே பாருங்க ஹிந்தி மொழியில்   ட, டா சரியாத்தானே  இருக்கு.

தோட்டத்தைத் தாண்டி  கட்டடத்துக்குச் சமீபம் போறோம். நல்ல நீ.......ளமான  படிகள்.  அங்கேதான் படிகள்  மேலே முடியும் இடத்தில்  டிக்கெட்   கவுன்டர்.  பெண்களுக்கான  ஜன்னல் தனி என்பதால்  எல்லாரும் வீட்டம்மணிகளை  டிக்கெட் வாங்கிக்கிட்டு வரச் சொல்றாங்க போல. அதே சம்ப்ரதாயத்தை நாமும் கடைப்பிடிச்சோம்  :-)
உள்ளே போனால்   பரந்து விரிஞ்சு கிடக்கும்  ஹால்கள்.... ஹைய்யோ!!!  உள்கூரை  மேலே ரொம்ப தூரத்தில் இருக்கு!   ஒவ்வொரு ஹாலாப் பார்த்துக்கிட்டே போறோம்.  ஒரு பெரிய ஹாலின் நடுவில் சமாதி  போல ஒன்னு!  என்னன்னு  பார்த்தால் இந்த இமாம்பாடாவைக் கட்டுன நவாப் ஆஸஃப் உதூ தௌலியின் சமாதிதானாம். சின்ன வயசுலேயே சாமிகிட்டே போயிருக்கார்.

 அப்போ அவருக்கு வயசு 48தான்.   இருபத்தியாறு வயசில் ஆட்சிக்கு வந்து இருபத்தியிரண்டு  வருசம் ஆட்சி செஞ்சுருக்கார்.   பெரிய கட்டடக்கலை ப்ரேமி !  நிறையக் கட்டடங்கள் இவர் காலத்தில் கட்டிவிட்டவைகள்தானாம்.  இந்த அவாத்  ராஜ்யத்துக்கு  தலைநகரா லக்நோவை தேர்ந்தெடுத்தது கூட இவர்தான். பழைய தலைநகரம் ஃபைஸாபாத்.
இந்த சமாதி தவிர சந்நிதிகள் போல அங்கங்கே  நாலைஞ்சு இருக்கு. ஒரு சந்நிதியில் ஊதுவத்தி கூட ஏத்தி வச்சுருந்தாங்க. (பேசாம ஒரு கைடு வச்சுருந்தால்   இன்னும் கொஞ்சம் விவரம் கிடைச்சுருக்கும். ப்ச்....) இன்னொரு சமாதி, இந்தக் கட்டடத்தை டிஸைன் செஞ்சவராம்.  முக்கியமான ரெண்டு பேரும் இதைவிட்டுப்  போகாம இங்கேயே தங்கிட்டாங்க பாருங்க !!!

மேலே உயரத்தில் அங்கங்கே உப்பரிகை மாடங்கள் எல்லாம் பிரமாதம்.  உப்பரிகையில் இருக்கும்  மரச்சட்டங்களைத் தவிர்த்து, இந்த முழுக்கட்டுமானத்தில் வேறெந்த மரங்களையுமே  பயன்படுத்தலைன்னு ஒரு குறிப்பு  சொல்லுது!  அலங்கார விளக்குகளும் எக்கச்சக்கமா இருக்கு!
கொலுப்படிக்கட்டு போல ஒன்னு நடுவிலே பச்சை ஸாட்டின் துணி போர்த்திக்கிட்டு   கம்பித் தடுப்புக்குள்ளே!  என்னவா  இருக்கும்?

முடிஞ்சவரை இங்கே சுத்திட்டு, அடுத்த பகுதியான பூல்புலையா (Bhulbhulaya) என்ற  Labyrinth பார்க்கப்போறோம். இதுக்குன்னு தனியா செக்யூரிட்டி எல்லாம் இருக்காங்க.  நாங்க போறப்ப இன்னொரு  தம்பதிகளோடு என்னவோ வாக்கு வாதம் நடக்குது.  விசாரிக்காம இருப்போமா? உள்ளே விடமாட்டேங்கறாங்களாம்!  ஏனாம்? ஜோடியாப் போகத் தடா இருக்காம்!  கைடு கூட இருந்தால் பரவாயில்லையாம். அனுமதி உண்டு. ஆனால் ஜோடிகள், ஜோடியாப் போகப்டாது!  அப்போ நாங்க?  ஸ்பெஷலா என்ன? நமக்கும் தான் இதே ரூல்ஸ்!
காரணம்?  உள்ளே போகும் ஜோடிகள்  கசமுசா பண்ணிடறாங்களாம்...... ஹே.... இவ்ளோ சனம் வந்து போகும் இடத்திலா? எப்படி?  ஙே..... வழியே கண்டுபிடிக்க முடியாமக் காணாமப் போகக்கூடிய வகையில் உள்ளே  அமைப்பு இருப்பதால் யாருக்கும் தெரியாது...  எது நடந்தாலும்........

அந்தத் தம்பதிகள்  மும்பைப் பயணிகள்.  சொந்தக்காரர்  வீட்டு விசேஷத்துக்கு வந்துருக்காங்க. மறுநாள் கிளம்பிப் போயிருவாங்கன்றதால் இன்றைக்கு இங்கே சுத்திப் பார்க்க வந்தவங்க.  நாமும் மறுநாள் கிளம்பறோமே.....  செக்யூரிட்டி   என்ன சொன்னாலும் கேக்கலை.  இதுதான் இங்கே ரூல்ஸ்ன்னு சொல்லிக்கிட்டு அப்படியே உக்கார்ந்துருக்கார்.  க்ளிக்  பண்ணிக்கிட்டேன்:-)
அப்பதான் நம்மவர்  மத்யஸ்தம் செய்ய வழி கண்டு பிடிச்சார. எத்தனை தமிழ் சினிமா பார்த்துருக்கார்!  பஞ்சாயத்து செய்யத் தெரியாமலா இருக்கும்? என்ன ஒன்னு கையில் சொம்புதான் இல்லை :-) 

 'ஜோடியாத்தானே போகக்கூடாது. ரெண்டு பெண்கள் மட்டும் போனால்  பிரச்சனையா'ன்னதுக்கு  , 'இல்லை லேடீஸ் போகலாமு'ன்னு சொன்னதும், நாங்க ரெண்டு லேடீஸ் படிகளேறி மேலே போயிட்டோம். கொஞ்சம் தயங்கறமாதிரி  பார்த்தேன்.  'முதல்லே நீங்க போயிட்டு வாங்க.... நாங்க அப்புறமா வர்றோமு'ன்னு  சொன்னார் நம்மவர்.

கொஞ்சம் இங்கே அங்கேன்னு  பார்த்துட்டுக் கொஞ்சம் இருட்டா இருந்த கீழ் பகுதிக்கு இறங்கிப்போய் பார்க்கலாமான்னு  அவுங்க கேட்டாங்க.  என்னவோ அவுங்க பெயரைக் கேக்காம விட்டுட்டேன் நான்.  முழங்கால் இருக்கும் நிலையில்  போகணுமான்னு தோணுச்சு. ஆனால் நம்மால் அவுங்களுக்கும் பார்க்கமுடியாமப் போகுமேன்னு  படிகளில் சின்ன தடுமாற்றத்தோடு இறங்கிப்போனால்.....   அங்கேயும் சின்ன சுத்தலுக்குப்பின் ஒரு மொட்டை மாடிக்கு வந்துருந்தோம்.  ஹம்மா..... எவ்ளோ நீள மாடி!
நடந்து அந்த  எதிர்முனைக்குப்போய்  கொஞ்ச நேரம்  ரெஸ்ட்.  அங்கே இருந்த  சிலர், படம் எடுத்துக்கொடுங்கன்னு செல்லை நீட்டுனதால் அவுங்களுக்கு  உதவி செஞ்சுக்கிட்டே பதில் உதவியும் வாங்கிக்கிட்டேன். கீழே என்ன ஆச்சோ   .... ன்னு மனசில் சின்னதா ஒரு கவலை.

'இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துலே அவுங்க ரெண்டு பேரும் வந்துருவாங்க'ன்னு ஆறுதலாச் சொல்லி வச்சேன்.

என்னைவிட  மும்பைப்பெண்ணுக்கு  அதிகக் கவலைன்னு  முகத்தைப் பார்த்தால் தெரிஞ்சது.....  சின்ன வயசில்லையோ....   நாங்க அங்கே இங்கேன்னு போய்ப் பார்க்கிறோம். கொஞ்சம் கவனமாத்தான்..... எங்கியாவது  திரும்பி வர முடியாத  மூலையில் மாட்டிக்கிட்டால்....   இந்த  கலக்கத்துலே க்ளிக்கவும் மறந்தேன்னுதான் சொல்லணும்.
எந்தப் படிக்கட்டு எங்கே போகுதுன்னு தெரியாம  மேலேயும் கீழேயுமா  பிரிஞ்சு பிரிஞ்சு  போற படிகள் நம்மை குழப்பத்தில் கொண்டு விட்டுருது.  ரொம்ப உயரமாவும் வெற்றிடமாவும் இருக்கறதாலே  எங்கே பார்த்தாலும் குரல்கள் கேக்குது, எதிரொலிக்குதுன்னு ...  கூட்டமா பலர் ஒரே நேரத்துலே பேசறாங்களோ?
என்னதான் தடுத்து அணை போட்டாலும்  காதலை ஜெயிக்க முடியுமோ....   அங்கங்கே சில பல  இளஞ் ஜோடிகளைப் பார்த்தேன்தான்.... :-)
போகலாமான்னு  அவுங்க கேட்டதும் சரின்னு  ஒரு படி வழியா இறங்கப் போனால் நம்மவரின் குரல் போலக் கேட்டது.  'கொஞ்சம் இருங்க.  அவுங்க மேலே வர்றாங்க போல'ன்னு சொல்லி முடிக்குமுன்பே  கோபாலின் தலை தெரிஞ்சது கீழே கொஞ்ச தூரத்தில்.  ரொம்ப நேரம் ஆனமாதிரி இருந்ததே...  அது உண்மையில் 18 நிமிட்ஸ்தான்.  பிரிவில் காலம் நீண்டு போகுது பாருங்க  :-)

கணவரிடம் மனைவியை ஒப்படைச்ச பிறகுதான்  எனக்கு நிம்மதியாச்சுன்னு சொல்றது உண்மை!  அப்புறம் நாங்க ரெண்டு பேரும் இங்கே அங்கேன்னு புகுந்து போறோம்.  ஒரு இடத்து பால்கனியில் நின்னு பார்த்தால் கீழே  நவாபின் சமாதி தெரியுது!   நல்ல உயரத்தில் இருக்கோம்.  ஒரு  இருபது மீட்டர் இருக்கலாம். நம்ம பாதையில்  சிலர் வர்றதும்  போறதுமா இருக்காங்க.  ஒரு பெரிய குழு வந்தாங்க கைடு உதவியுடன்.
'வழி தெரியாம மாட்டிக்கப்போறோம். அந்த  குழு பின்னாலேயே போயிடலாமு'ன்னு சொல்றார் இவர்.  'அதெல்லாம் வேணாம். உங்களை வெளியே கொண்டு போக நானாச்சு'ன்னேன்.
முதலில் அங்கே இங்கேன்னு சுத்துனப்ப சில லேண்ட் மார்க் பார்த்து வச்சுருந்தேன்.   திறந்த மாடிகள்,  மேலே மூடுன நீளமான வெராந்தாக்கள் எல்லாம் எங்கெங்கியோ வருது.... பார்க்கவும் கொஞ்சம் ஒரே மாதிரி வேற....
ஒரு குறிப்பிட்ட இடம் வந்ததும்  கட்டைச்சுவர் வழியா எட்டிப் பார்த்தால் நான் பார்த்து வச்ச லேண்ட் மார்க் இருக்கு!  இனி என்ன பயம்?  இங்கே ஒரு   கம்பி போட்ட பாதை வரும் அதுலே போயிட்டால் கீழே போகும் படிகள்னு இவருக்குத் தைரியம் கொடுத்துக்கிட்டே முன்னால் போறேன்.

அதோ.... அந்தக் கம்பிப் பாதை....  இனி எல்லாம் சுகமேன்னு கீழே இறங்கி வந்துட்டோம்.  கோபால் பயந்து,  அன்றைக்குத்தான் பார்த்தேன் :-)

ஹாங்..... சொல்ல விட்டுப்போச்சே.....     பரா இமாம்பாரா காலையில் 6 மணிக்குத் திறக்கறாங்கன்னாலும், இந்த   பூல்புலையா(Bhool Bhulaiya)  வுக்குள்  போக,  காலை  9 மணிக்கு மேல்தான் அனுமதி.
அடுத்த இன்னொரு பகுதி Bபௌலி. படிக்கிணறு போல கீழே இறங்கிப் போகணும். இதுக்குத் தனியா டிக்கெட் உண்டு.   கீழே போகலாமுன்னு  பத்தடி இறங்குனபிறகு பார்த்தால் ...  ரொம்ப தூரமோன்னு சம்ஸயம். எதிரில் வந்த நபரிடம் இன்னும் எவ்ளோ தூரமுன்னா...  ரொம்பக் கீழே இறங்கணும். படிகள் நல்லா இருக்குன்னார்.   நம்ம கால் இருக்கற அழகுலே முடியாதுதான்.
(அப்புறம் தெரிஞ்சது  நாம் போகாதது நல்லதுதான்னு.  ஏழு மாடி இறங்கி ஏறி இருக்கணுமாம்....  செத்தேன்....   இந்தப் படத்தைப் பாருங்க....)

பார்த்தவரை போதுமுன்னு கிளம்பிட்டோம்.    கீழே படம்....    பராவில்  இருந்து முகப்பு  வாசல்....
வெளியே வாசலில் சிறுதீனி வண்டிகள் இருக்கு. அதுலே ஒன்னு இது..... என்னன்னு தெரியுதோ?  :-)
    
      PINகுறிப்பு:   இன்னொருக்கா வந்து பார்க்கணும் என்ற ஆசை இருக்கு.   ஊர் சமாச்சாரம் தெரியாம  வந்துட்டோம்.  ஒரு நாலைஞ்சு நாள் தங்கிப் பார்க்க வேண்டிய ஊர் இந்த லக்நோ.  நமக்குத்தான் இப்போதைக்கு லக் இல்லை.

பதிவு கொஞ்சம் (!) பெருசாப் போயிட்டதால் படங்களைத் தனி ஆல்பத்துலே போட்டு வச்சுருக்கேன். அங்கே போய்ப் பார்க்க நேரமும் விருப்பமும் இருப்பவர்கள் பார்க்கலாம்.


தொடரும்.......  :-)